บทที่ 14 ยอดรัก (2)
ทางด้านหลิวอันเซียงที่กำลังนั่งเอนกายอย่างเกียจคร้านพลันชะงักมือที่กำลังจะหยิบถ้วยชา นางเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย แววตาฉายชัดถึงความแปลกใจ ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นความขบขันที่ซ่อนลึกอยู่ภายใน
“จ้าวซูฉีอย่างนั้นหรือ?”
นางทวนชื่อนั้นแผ่วเบา มุมปากหยักลึกขึ้นเป็นรอยยิ้มที่ชวนให้คนมองรู้สึกหนาวสั่น
“ที่แท้สามีผู้แสนดีของข้ากับบุตรีอัครเสนาบดีผู้สูงศักดิ์ ก็ลักลอบเล่นชู้กันลับหลังข้ามานานถึงเพียงนี้เชียว และดูเหมือนคุณหนูจ้าวนางนั้นจะหลงเสน่ห์ฉู่จิ้งหยวนจนหน้ามืดตามัวเลยทีเดียว ถึงขั้นยอมควักเงินหมื่นตำลึงทองออกมาให้เขาง่าย ๆ โดยไม่ซักไซ้สักคำ”
หลิวอันเซียงแค่นยิ้มเย็นเยียบพลางปรายตามองหีบเงินที่วางตระหง่านอยู่กลางห้อง เงินหนึ่งหมื่นตำลึงนี้ สำหรับนางมันหาได้มีค่าอันใดไม่ แต่สำหรับความสัมพันธ์จอมปลอมของคนทั้งคู่ มันคือเหยื่อล่อชั้นดีที่จะลากพวกเขาทั้งสองลงสู่ขุมนรก
“เป็นเช่นนี้ก็ดีเหมือนกัน…”
หญิงสาวพึมพำกับตนเองเสียงเย็น นัยน์ตาหงส์ทอประกายแวววาวราวกับกำลังรอชมเรื่องน่าสนุกบางอย่างอยู่ก็ไม่ปาน ก่อนที่นางจะเหยียดยิ้มกว้างขึ้นอย่างมีเลศนัย พลางโบกมือกลางอากาศเป็นเชิงสั่งให้องครักษ์เงาลอบเร้นกลับไปในความมืด
นางอยากจะรู้นักว่า หากชายในดวงใจที่นจ้าวซูฉีเทิดทูนนักหนา กลายเป็นเพียงปลิงที่คอยสูบ
