หมิงเสี่ยวเจี๋ยตื่นตระหนกหน้าถอดสีทันทีที่ได้ยินเช่นนั้น
เธอไปโรงพักไม่ได้ หากไปแล้วถูกคนกลุ่มนี้กล่าวหาเอาผิด เธอจะอยู่ได้อย่างไร?
“แก…แกอย่าพูดอะไรเหลวไหล พวกเราไม่ได้ทำเรื่องผิดศีลธรรม”
สวีข่ายยิ่งกลัวตายมากเข้าไปอีก เขารีบพูดขึ้น “ต้องมีคนคิดร้ายกับพวกเราแน่ๆ น้ำที่เราดื่มมียา”
หมิงเสี่ยวเจี๋ยพยักหน้าเห็นด้วยรัวๆ
หมิงจูเย้ยหยัน “เมื่อกี้นี้พวกนายเพิ่งบอกว่าฉันเป็นคนเขียนจดหมายหลอกให้มาที่นี่ ตอนนี้กลับบอกว่ามีคนวางยา แล้วก็จะกล่าวหาว่าฉันเป็นคนวางยาด้วยใช่ไหม? สวรรค์มีตาจริงๆ โชคดีที่วันนี้ฉันออกมาทำงาน มีคุณน้าคุณป้าหลายคนเป็นพยานให้ ไม่อย่างนั้นฉันคงถูกพวกนายปรักปรำแน่!”
หมิงเสี่ยวเจี๋ยชี้ไปที่หมิงจู “แกอย่าแกล้งทำเป็นไม่รู้เรื่อง ต้องเป็นแกแน่ๆ วันก่อนฉันพาคนไปจับชู้คาหนังคาเขา แกก็เลยตั้งใจจะแก้แค้นคืนใช่ไหม!”
หมิงจูตอบโต้อย่างใจเย็น “เธอใส่ร้ายฉัน นั่นเพราะว่าเธอนิสัยไม่ดี แต่ฉันก็พิสูจน์ความบริสุทธิ์ของตัวเองได้ แล้วเธอล่ะ มีหลักฐานไหม? ถ้าไม่มีหลักฐาน เรื่องนี้ก็ต้องส่งไปโรงพัก พวกเราควรไปชี้แจงให้ชัดเจน แต่ต่อให้จะชี้แจงยังไง ถ้าเธอกับสวีข่ายไม่ใช่สามีภรรยากัน ต้องถูกตราหน้าว่าสารเลวแน่นอนอยู่แล้ว!”
เธอพูดจบก็เดินเข้าไปลากหมิงเสี่ยวเจี๋ยออกมา…
หมิง
