ัวไปได้นะ รีบใส่เสื้อผ้าแล้วไปโรงพักกับเราเดี๋ยวนี้”
หมิงเสี่ยวเจี๋ยตัดสินใจอย่างเด็ดเดี่ยว ไม่ได้ เธอจะตายไม่ได้!
เธอหันกลับไปมองหมิงจูแล้วตะคอก “ใครจะไปโรงพักกับแก! ฉันกับสวีข่ายเป็นสามีภรรยากัน พวกเราทำเรื่องของสามีภรรยา ถ้าแกมาเห็นเข้า แกนั่นแหละที่สมควรเป็นตากุ้งยิง!”
หมิงจูเลิกคิ้วแล้วยิ้ม มองไปที่ทั้งคู่ด้วยสายตาเหยียดหยาม “พวกเธอนี่…เป็นคู่ที่เหมาะสมกันจริงๆ ขอให้ทั้งสองคนครองรักจนแก่เฒ่า มีทายาทสืบสกุลโดยเร็วแล้วกัน”
หมิงเสี่ยวเจี๋ยโมโหจนขอบตาแดงก่ำ “ใครอยากได้คำอวยพรจากแก ไปให้พ้นเลยนะ!”
หมิงจูไม่โกรธ แต่รอยยิ้มเยาะหยันบนใบหน้ายิ่งลึกซึ้งขึ้น “ได้ ได้ เราไปก็ได้ ลูกสาวหัวหน้าหมู่บ้านผู้รักนวลสงวนตัวไปทำธุระกับผู้ชายในคอกวัวต่อเถอะ”
เธอพูดจบก็หันไปบอกกับหลายคนที่หน้าประตู “ป้าๆ น้าๆ คะ ไปเถอะ พวกเราอย่าอยู่ตรงนี้ขัดขวางเรื่องดีๆ ของสามีภรรยา ไปเอาน้ำไปที่บ้านฉันกันค่ะ สองคนนี้ก็นะ…สุดยอดเลย คอกวัวที่คนเลี้ยงวัวเขานอนกัน ยังจะกล้าไปกลิ้งเกลือกกันได้ ต้องร้อนรุ่มแค่ไหนกัน!”
กลุ่มคนที่หัวเราะเยาะเดินจากไป หมิงเสี่ยวเจี๋ยโกรธจนแทบจะคว่ำคอกวัว ส่วนสวีข่ายก็ใจไม่ดีตลอดเวลา
ถ้าเป็นเมื่อก่อน เขาคงดีใจที่ได้แต่งงานกับหมิงเสี่ยวเจี๋ย
แต่ตั้งแต่เ
