เมื่อหมิงจูและเจียงตั่วพาหมิงชุนนีกลับมาถึงบ้าน ฝุ่นผงบนตัวเธอก็ถูกปัดออกไปแล้ว ผมเผ้าก็ถูกมัดเก็บอย่างเรียบร้อย สะอาดสะอ้านและดูมีระเบียบ
ทว่าเรื่องที่ทำให้พวกเขาคาดไม่ถึงคือ หมิงเยี่ยนยังนั่งอยู่ที่บ้านของหมิงจูและไม่ยอมไปไหน
หมิงเยี่ยนตัดสินใจกระทำตามใจ เธอเหนี่ยวรั้งชาวบ้านหลายคนที่ต้องการไล่เธอไป แล้วโต้เถียงกับพวกเขา!
“ทำไมฉันต้องไปด้วย? พวกคุณทุกคนเห็นแล้วไม่ใช่หรือว่าเจียงตั่วเปิดผ้าแพรแดงคลุมหน้าของฉันออก? ฉันเป็นภรรยาของเขาแล้วนะ ฉันจะรอเขาอยู่ที่นี่แหละ แล้วก็จะไปเรียกเงินสินสอดคืนจากหมิงจูด้วย เงินสินสอดของสามีฉัน ทำไมหมิงจูถึงได้ไปครอบครองล่ะ?”
ยังไม่ทันที่บรรดาคนที่มามุงดูจะพูดอะไร เสียงของหมิงจูก็ดังมาจากนอกกลุ่มฝูงชนตรงนั้น
“ผ้าแพรแดงคลุมหน้าเจ้าสาวของเธอเหรอ? ผ้าแพรแดงผืนนั้นคุณป้าของฉันเป็นคนเย็บให้ฉันเองนะ เธอคิดว่าพอใส่แล้วก็กลายเป็นเจ้าสาวได้เลยเหรอ? พูดอะไรตลกชะมัด!”
หมิงเยี่ยนเห็นว่าเจียงตั่วพาหมิงจูและหมิงชุนนีกลับมาจริงๆ เธอก็ปรี๊ดแตกในทันที!
ตระกูลชวียอมปล่อยคนกลับมาได้ยังไง? แล้วคนตระกูลชวีจะไม่กลับมารังควานเธออีกเหรอ?
เมื่อทุกคนเห็นหมิงจูปรากฏตัวแล้ว ชาวบ้านบางคนที่มีเรื่องอยากรู้ก็ถามขึ้นว่า “หมิงจู วันดีๆ อย่างนี้เธอหายไปไหนมาเน