“ออกไป!”
“อื้อ ไม่เอาน่า ทำต่อสิ…”
เสียงของหมิงจูหวานหยาดเยิ้ม เธอรู้สึกว่าชายหนุ่มตรงหน้าช่างน่าลิ้มลองเสียเหลือเกิน
เจียงตั่วในตอนนี้ เสื้อเชิ้ตสีเขียวทหารปลดกระดุมออกจนหมด เผยให้เห็นหน้าอกที่กำยำ เขากำลังปล่อยให้ผู้หญิงตัวเล็กๆ ทำอะไรตามใจชอบ
ไม่นานหลังจากนั้น ความร้อนรุ่มที่ผิดปกติก็จางหาย พละกำลังของเขาก็ค่อยๆ ฟื้นคืนกลับมา
นี่เป็นครั้งแรกที่เจียงตั่วควบคุมตัวเองไม่อยู่ พลิกตัวกลับมาเป็นฝ่ายคุมเกม…
ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานแค่ไหน หมิงจูถูกเคี่ยวกรำจนเหนื่อยล้า เธอเอนกายอิงแอบไหล่กว้างของชายหนุ่มอย่างเกียจคร้าน ปรือตามองคนที่อยู่ตรงหน้า
เธอยกมือขึ้นลูบที่สันกรามของชายหนุ่ม เอ่ยพึมพำงัวเงียด้วยเสียงแหบพร่า “ทำได้ดีมากเลย ครั้งหน้าพี่สาวจะมาหานายอีกนะ!”
ทว่าชายหนุ่มกลับพูดด้วยเสียงเย็นชาขึ้นมาทันทีว่า “ยังไม่ลุกขึ้นอีก!”
หมิงจูสะดุ้งตัวโยน!
บัดซบ! นี่เธอไม่ได้ฝันอีโรติกไปเองอย่างงั้นหรือ!
ชายตรงหน้านี้เป็นคนจริงๆ!
หมิงจูรีบผุดลุกขึ้นนั่งทันที ทั้งสองสบตากันในห้องใต้ดินที่มืดสลัว
วินาทีนั้น ความทรงจำที่ไม่ใช่ของหมิงจูไหลบ่าเข้ามาในหัว…
นี่ไม่ใช่ร่างกายของเธอ และนี่ก็ไม่ใช่ยุคปัจจุบันที่เธอเคยอยู่!
เจ้าของร่างเดิมมีชื่อเดียวกับเธอ หล่อนชื่อหมิงจู ปีนี้เพิ่งอายุครบสิบแปดปี
พ่อเสียสละ
