ียงตั่วถอนจูบจากเธอด้วยลมหายใจหนักๆ หลับตา และพยายามควบคุมลมหายใจ
หมิงจูยกมือขึ้นลูบปากเบาๆ รสชาติก็… ดีทีเดียว
แย่แล้ว นี่เธอถลำลึกจนยากจะถอนใจเสียแล้ว
หลังจากเจียงตั่วปรับลมหายใจได้แล้ว เขาก็เงยหน้ามองเธอ
ทั้งสองสบตากัน เขาก็หันหน้าไปอีกทางหลบตาอย่างเก้ๆ กังๆ แล้วพูดว่า “ฉัน…ฉันแค่…”
เป็นความรู้สึกที่ไม่อาจหักห้ามใจโดยไม่รู้ตัว
ทั้งที่รู้ว่าหมิงจูไม่ชอบเขา ทั้งที่รู้ว่าเธอชอบแกล้งยั่วเย้าเขา แต่ก็ยังควบคุมตัวเองไม่ได้
หมิงจูสังเกตเห็นว่าเขามีสีหน้ากระอักกระอ่วน จึงเป็นฝ่ายทำลายความเงียบด้วยรอยยิ้มขี้เล่น “ผู้กองเจียง ไม่คิดเลยว่าคุณจะอาฆาตแค้นขนาดนี้ ฉันแค่จูบทีเดียว คุณก็แทบจะทำให้ฉันหายใจไม่ออก… ทำไมล่ะ คุณอยากจะเปลี่ยนภรรยาใหม่เหรอคะ?”
“ขอโทษ”
“ขอโทษทำไมกัน นี่ไม่ใช่ปฏิกิริยาปกติของคนเราหรอกเหรอ ดูสิเมื่อกี้รุนแรงขนาดนั้น คราวที่แล้วฉันทายถูกใช่ไหมคะ? คุณต้องอัดอั้นจนทรมาน…”
หมิงจูพูดพร้อมกับใช้นิ้วมือที่ซุกซนลากเป็นวงกลมบนไหล่ของเจียงตั่ว ยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ “ไม่จำเป็นต้องให้ฉันช่วยจริงๆ เหรอคะ?”
