ท่ามกลางความตกตะลึงของทุกคน ฉินเฉินตบมือเบา ๆ ราวกับเพิ่งทำเรื่องเล็กน้อย จากนั้นก็หัวเราะเยาะโจวหนานที่อยู่ไม่ไกล
“เจ้าเป็นหนึ่งในคนที่บอกว่าจะสั่งสอนข้าไม่ใช่หรือ มาเถอะ ให้ข้าดูหน่อยว่าเจ้ามีพลังอะไรถึงกล้าพูดว่าจะสั่งสอนข้า”
ทุกคนหันไปมองโจวหนาน ต่างก็จำได้ว่าเมื่อครู่โจวหนานกับหลี่ปิงอยู่ด้วยกัน และพูดจริง ๆ ว่าจะสั่งสอนฉินเฉิน
สีหน้าของโจวหนานเปลี่ยนเล็กน้อย เขากลืนน้ำลาย จากนั้นก็ฝืนทำตัวสงบแล้วกล่าวว่า
“ฮึ เจ้าคิดว่าข้าเป็นขยะอย่างหลี่ปิงหรือ หากคิดจะตั้งอำนาจกับข้า เจ้าคิดผิดคนแล้ว ข้าแนะนำว่าอย่าทำพลาดจะดีกว่า”
“ฮ่า ๆ ทำพลาดหรือ” ฉินเฉินอดหัวเราะเยาะไม่ได้
“เจ้ามาหาข้า กลับบอกว่าไม่เป็นอะไร แต่ข้าไปหาเจ้า กลับกลายเป็นข้าทำพลาด ฮึ เจ้าให้หน้าตัวเองเกินไปแล้ว เลิกพูดไร้สาระได้แล้ว หากเจ้ารับหมัดข้าได้หนึ่งหมัดแล้วยังมีชีวิตอยู่ ข้าจะไว้ชีวิตสุนัขของเจ้าเช่นกัน”
ฟิ้ว
ทันทีที่พูดจบ ร่างของฉินเฉินก็กลายเป็นเงาพร่า พุ่งตรงไปยังโจวหนาน
“โฮก”
เสียงคำรามดังก้องทั่วลานประลอง ราวกับเสียงมังกรคำรามและพยัคฆ์คำรามสะเทือนฟ้า ในเวลานี้ฉินเฉินราวกับพยัคฆ์ดุลงจากภูเขา แสดงอำนาจแห่งราชันย์สัตว์ร้าย
