“ไม่ธรรมดา”
ฉู่เว่ยเฉินที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ก็มีสีหน้าจริงจัง เขาจ้องมองเป้าเหล็กอยู่นาน ยิ่งมองก็ยิ่งตกใจ
“ท่านก็สังเกตเห็นแล้วใช่หรือไม่” เซียวจ้านกล่าวด้วยเสียงต่ำ
ฉู่เว่ยเฉินกล่าวด้วยความตกตะลึง
“โดยปกติ หากต้องการยิงลูกธนูเหล็กหนักสิบชั่งให้ทะลุเป้าเหล็ก ต้องใช้แรงอย่างน้อยห้าม้า นั่นก็คือง้างธนูจนสุดกำลัง แต่ลูกธนูของฉินเฉินเมื่อครู่มีแรงเพียงสามม้า หรือราวสามสิบสือเท่านั้น ทว่ากลับสามารถแทงทะลุเข้าไปในเป้าได้ เหตุผลก็เพราะแรงหมุนที่ติดอยู่กับหัวลูกธนู แรงหมุนนี้ทำให้พลังทะลวงเพิ่มขึ้นเป็นสองเท่า จึงสามารถแทงเข้าเป้าเหล็กได้ แต่…”
ฉู่เว่ยเฉินขมวดคิ้ว
“ด้วยอายุและระดับการฝึกของเขา ไม่น่าจะทำได้ ข้ายังไม่อยากเชื่อว่าเขาตั้งใจยิงเช่นนั้น หรืออาจเป็นเพียงความบังเอิญ”
“หากเขายิงโดยตั้งใจจริง การควบคุมพลังของเด็กคนนี้คงถึงระดับน่าตกตะลึง แม้แต่จอมยุทธ์ขอบเขตปฐพีขั้นสูงสุดก็มีน้อยคนที่จะทำได้”
“น่าสนใจ ยิ่งดูยิ่งน่าสนใจ” เซียวจ้านหัวเราะขึ้นทันที
“ภารกิจที่ฝ่าบาทมอบให้ข้านั้นยากยิ่ง ข้ายังกลัวว่าจะทำไม่สำเร็จ แต่ตอนนี้ดูเหมือนว่าจะมีเรื่องน่าประหลาดใจอยู่เสมอ”
“ท่านคงไม่ได้เลือกเขาใช่หรือไม่” ฉู
