วินอวี่ในพริบตา มือคว้าคอเสื้อของเขาแน่น คำรามราวกับสิงโตคลุ้มคลั่ง
เสียงคำรามนั้นทำให้ศีรษะของหลี่เหวินอวี่มึนงง น้ำลายกระเด็นเต็มใบหน้า
หลี่เหวินอวี่ถูกเสียงคำรามของตงฟางชิงทำให้สติแตกไปชั่วขณะ ไม่รู้จะพูดอะไรออกมา
เขาพยายามจะอ้าปากพูด แต่ตงฟางชิงเขย่าเขาแรงเกินไปจนไม่สามารถเปล่งเสียงได้ ใบหน้าของเขาแดงก่ำราวกับตับหมู
“เป็นเขา ปรมาจารย์! เป็นไอ้เด็กนี่ที่ทำให้อุปกรณ์สายเลือดของท่านเสียหาย และพนักงานต้อนรับคนนี้ก็เป็นคนปล่อยให้มันเข้าไป!
พวกมันทั้งสองสมควรตาย! กล้าลอบเข้ามาในห้องสายเลือดของท่าน และทำลายอุปกรณ์สายเลือดของท่าน ตอนที่ข้ากำลังซ่อมอุปกรณ์สายเลือดของปรมาจารย์เฉินฝานอยู่
ต่อให้ตายหมื่นครั้งก็ยังไม่อาจระบายความแค้นในใจของข้าได้!”
หลิวถงซึ่งเกือบจะเป็นลมไปแล้ว พลันกระโดดลุกขึ้นราวกับปลาคาร์พกระโจนจากน้ำ ชี้นิ้วใส่ฉินเฉินและหลินซินโหรวอย่างเดือดดาล พร้อมตะโกนด่าทอเสียงดัง ดวงตาเต็มไปด้วยความโกรธและความเจ็บปวด ราวกับว่าตนเองคือผู้เสียหาย
“เป็นเขานี่เอง!”
สายตาของตงฟางชิงตกลงบนตัวฉินเฉินทันที และมีประกายประหลาดแวบผ่านดวงตา
ร่างของเขาไหววูบ ปรากฏตัวต่อหน้าฉินเฉินในพริบตา จ้องมอ
