้าใจเลยว่าเกิดอะไรขึ้น
หลี่เหวินอวี่เองก็สับสนไม่แพ้กัน
แต่สิ่งที่ทำให้พวกเขาตกตะลึงยิ่งกว่านั้น คือการกระทำถัดไปของตงฟางชิง
เขารีบเดินไปหาฉินเฉิน ใบหน้าปรากฏรอยยิ้มทันที ราวกับดอกไม้แห้งเหี่ยวที่กลับมาบานอีกครั้ง ดูแปลกประหลาดและไม่น่ามองนัก
“น้องชายผู้นี้ ไม่ทราบว่าท่านมีที่มาอย่างไร?
ข้าคือตงฟางชิง ปรมาจารย์แห่งดินแดนศักดิ์สิทธิ์สายเลือดของอาณาจักรต้าฉี
วันนี้ได้รู้จักท่านนับว่าเป็นเกียรติอย่างยิ่งของข้า คุณชาย”
ตงฟางชิงยิ้มแย้ม ไม่มีเค้าความโกรธก่อนหน้านี้เลยแม้แต่น้อย ท่าทีเป็นมิตรอย่างยิ่ง
กลุ่มคนทั้งหมดแข็งค้างราวกับหิน ทุกคนอ้าปากค้าง
หลายคนอดไม่ได้ที่จะร้องตะโกนในใจ
นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?
เหตุใดปรมาจารย์ผู้หยิ่งผยองโดยปกติ ถึงได้สุภาพอ่อนโยนต่อเด็กหนุ่มอายุสิบห้าหรือสิบหกปีเช่นนี้?
หลี่เหวินอวี่และเหล่ายามจำนวนมากต่างขยี้ตาแรง ๆ คิดว่าตัวเองกำลังตาฝาด
ฉินเฉินขมวดคิ้วและกล่าวว่า
“ไม่จำเป็นต้องกล่าวถึงที่มาของข้า
ท่านยังมีอะไรจะพูดอีกหรือไม่?”
ทุกคนตกตะลึงจนพูดไม่ออก
เด็กหนุ่มคนนี้มีภูมิหลังอะไรกันแน่?
หรือเขาไม่รู้ว่าคนที่ยืนอยู่ตรงหน้าคือปรมาจารย์ตงฟางชิง?
แม้แต่เจ้าชายของอาณาจักรต้าฉี
