มีทางเกิดสถานการณ์ที่ไม่มีสายเลือดเลยเด็ดขาด”
ฉินเฉินพึมพำกับตนเอง ไม่อาจเชื่อได้
“บนทวีปเทียนอู่ มีนักยุทธ์จำนวนมากที่ไม่สามารถปลุกสายเลือดได้ แต่นั่นไม่ใช่เพราะพวกเขาไม่มีสายเลือด หากแต่เป็นเพราะความเข้มข้นของสายเลือดต่ำเกินไปจนไม่สามารถปลุกได้ แต่กรณีอย่างข้าที่ไม่สามารถสัมผัสสายเลือดได้เลยนี้…”
ฉินเฉินรู้สึกราวกับยืนเปลือยกายในหิมะที่หนาวจัด ถูกสาดน้ำเย็นจัดลงมาทั้งตัว หัวใจสั่นสะท้านด้วยความหนาว
สายเลือดมีความสำคัญต่อ นักยุทธ์อย่างยิ่ง นักยุทธ์ที่ไม่มีสายเลือดก็เหมือนเสือที่ไร้เขี้ยวเล็บ ต่อให้ดุร้ายเพียงใดก็ไม่อาจกลายเป็นราชาแห่งพงไพร
หลังจากได้เกิดใหม่ ฉินเฉินต้องแบกรับภาระมากมาย หากไม่มีสายเลือด เขาจะกลับไปสู่จุดสูงสุดได้อย่างไร และจะแก้แค้นหญิงชั่วทั้งสอง เฟิงเส้าหยู และซ่างกวนซีเอ๋อร์ ได้อย่างไร
ในใจของฉินเฉิน
แม้สายเลือดจะบางเพียงใด เขาก็มีวิธีเพิ่มความเข้มข้นและปลุกมันขึ้นมาได้ แต่หากไม่มีสายเลือดเลย…
หัวใจของฉินเฉินหนาวเยือก
สวรรค์จะโหดร้ายถึงเพียงนี้ได้อย่างไร!
หรือว่าในชีวิตที่สองนี้ เขาจะต้องได้แต่มองดูคนชั่วทั้งสอง ซ่างกวนซีเอ๋อร์ และเฟิงเส้าหยู ลอยนวลต่อไปจริงหรือ?
ไม่!
ฉินเฉินคำ
