บทที่ 144 อรหันต์ฝูหลงเชื้อเชิญ จ้าวยอดเขาปะสานฟ้าเข้าร่วม
นิกายศักดิ์สิทธิ์ ทะเลเมฆเชื่อมสวรรค์ ยอดเขาปะสานฟ้า
ยอดเขาแห่งนี้ตั้งอยู่บนส่วนสูงสุดของทะเลเมฆเชื่อมสวรรค์ พลังวิญญาณอ่อนละมุนงดงาม ต้นไม้หนาทึบร่มรื่นเป็นชั้น ๆ ท่ามกลางป่าลึกนั้น มีเงาร่างอิสตรีผู้หนึ่งนั่งขัดสมาธิ กำลังขับเคลื่อนลมปราณ.
จ้าวยอดเขายอดเขาปะสานฟ้าเห็นดังนั้นก็พยักหน้าด้วยความพอใจ.
“เฉี่ยนเอ๋อร์ยังคงมุ่งมั่นฝึกฝน แต่ก็น่าเสียดาย… เคล็ดหงส์ฟื้นหกลักษณ์กลับไร้หนทางก้าวหน้า สุดท้ายก็ยังขาดพลังหล่อเลี้ยงจากคัมภีร์เก้าแปรมังกรอยู่ดี…”
เมื่อคิดถึงตรงนี้ จ้าวยอดเขาก็ถอนหายใจอีกครั้ง ลวี่หยางในวันนี้ หาใช่ผู้ฝึกลมปราณทั่วไปที่เขาจะบีบคั้นตามอำเภอใจได้อีกแล้ว และหากปราศจากพลังเกื้อหนุนของคัมภีร์เก้าแปรมังกร โอกาสที่เฉินซูเฉี่ยนจะทะลวงสู่ระดับวางรากฐาน ก็มากสุดเพียงสามส่วนเท่านั้น ซึ่งยังไม่มั่นคงพอสำหรับเขา.
หากเป็นไปได้ จ้าวยอดเขาก็ยังปรารถนาจะผูกสัญญากับลวี่หยาง.
นั่นจึงเป็นเหตุผลว่าเหตุใดเขาจึงวางท่าร้อนใจเช่นนั้นก่อนหน้านี้ หากสามารถให้ลวี่หยางร่วมฝึกวิชาคู่กับบุตรีของเขาได้ ผลประโยชน์ที่จะได้รับก็ยิ่งใหญ่เหนือสิ่งอื่นใด.
“ยังดีที่เรามีซิ่นอันอีกคนหนึ่ง…”
จ้าวยอดเขาหันไปมองอีกมุมของยอดเขา ที่นั่น เฉินซิ่นอันซึ่งกลับคืนร่างเนื้อแล้ว กำลังหลับตาฝึกปราณ.
“เติบโตให้เร็วนะ…”
เขาพึมพำเสียงต่ำ มองดูบุตรชายบุตรสาวราวกั
