ลือด ทำให้เขาเป็นที่รู้จักทั่วทั้งสำนัก
โดยเฉพาะศิษย์สามัญชนบางคน ซึ่งไม่ชอบบุตรหลานขุนนางอยู่แล้ว สถานการณ์ของฉินเฉินจึงกลายเป็นหัวข้อซุบซิบของพวกเขา
“พวกเจ้าพูดเหลวไหลอะไรกัน!”
หลินเทียนและจางอิงได้ยินเสียงกระซิบเหล่านั้นก็โกรธทันที เตรียมจะพุ่งเข้าไปเอาเรื่อง
ฉินเฉินยกมือห้ามทั้งสอง จากนั้นกวาดสายตามองคนเหล่านั้นอย่างช้า ๆ แล้วเดินไปข้างหน้าอย่างสบาย ๆ ตัดแถวไปยืนตรงหน้าพวกเขา
“เจ้ากำลังทำอะไร?”
“ทำไมถึงแซงคิว?”
“ไม่รู้หรือว่ามาก่อนได้ก่อน?”
คนเหล่านั้นตะโกนด้วยความไม่พอใจทันที
ฉินเฉินกวาดสายตามองพวกเขาอย่างสงบ สายตาเย็นเยียบทำให้เสียงตะโกนของพวกเขาหยุดลงทันที
“ถ้าข้าได้ยินคำพูดจากพวกเจ้าอีกแม้แต่คำเดียว พวกเจ้าจะไม่มีใครอยู่ในสำนักเทียนซิงต่อไป” ฉินเฉินกล่าวอย่างเฉยเมย
เสียงของเขาสงบนิ่ง แต่แฝงออร่าที่ไม่อาจปฏิเสธได้
ใบหน้าของคนเหล่านั้นซีดลง ความหวาดกลัวที่ไม่ทราบสาเหตุเกิดขึ้นในใจ แต่ต่อหน้าคนมากมาย พวกเขารู้สึกเสียหน้า จึงพึมพำว่า “ทำไม…”
ก่อนจะพูดจบ หลินเทียนและจางอิงก็ตะโกนขัดขึ้นอย่างดุเดือด
“หึ ยังจะพูดเหลวไหลอีกหรือ ถ้ายังพูดอีกเชื่อไหมว่าพวกเราจะซัดพวกเจ้าจนหมอบ!”
สีหน้าของคนเหล่านั้นเปลี่ย
