นคงโกรธจัดเมื่อได้ยินคำพูดเช่นนี้ และคงพุ่งเข้าไปสู้กับอีกฝ่ายอย่างไม่คิดชีวิต
แต่ในเวลานี้ เขากลับเมินเฉยต่อเว่ยเจิ้นและพรรคพวกทั้งสาม ราวกับพวกเขาเป็นเพียงอากาศ ไม่แม้แต่จะมองสักแวบ แล้วเดินอ้อมไป
เว่ยเจิ้นชะงักไปครู่หนึ่ง สีหน้าของเขาเปลี่ยนไป แววตาเย็นยะเยือกวาบผ่าน
หลังจากถูกเขาซัดอย่างหนัก ฉินเฉินยังกล้าเมินเขาอีกหรือ? ดูเหมือนเจ้าหมอนี่จะยังไม่เข็ดหลาบ ครั้งก่อนเขาคงออมมือเกินไป ไม่ได้ซัดมันให้ตายไปเสียเลย
เขาส่งสายตาให้สัญญาณ ลูกสมุนทั้งสามที่อยู่ข้าง ๆ ก็พุ่งออกไปทันที พร้อมรอยยิ้มร้ายกาจ ขวางฉินเฉินอีกครั้ง
“หมูสายเลือด รีบร้อนจะไปไหน มาลองซ้อมกับพวกพี่ ๆ หน่อยสิ”
ทั้งสามเดินเข้าหาฉินเฉินอย่างมีเจตนาร้าย พร้อมกำหมัดแน่น
“เว่ยเจิ้น พวกเจ้าจะทำอะไร?”
ทันใดนั้นเสียงตะโกนดังขึ้นจากด้านหลัง เด็กหนุ่มสองคนวิ่งเข้ามาอย่างรวดเร็ว ยืนขวางหน้าฉินเฉินด้วยสีหน้าโกรธเกรี้ยว
ในเวลานี้ ศิษย์จำนวนไม่น้อยมารวมตัวกันที่ข้างพุ่มไม้ ชี้ไม้ชี้มือและซุบซิบกัน
ใบหน้าของเว่ยเจิ้นมืดครึ้ม เขากล่าวอย่างชั่วร้าย
“หลินเทียน จางอิง เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับพวกเจ้า ไสหัวไปซะ”
“หึ เว่ยเจิ้น เรื่องที่เจ้าทำร้ายคุณชายเฉินครั้งก่อน
