กล้เคียงกัน
จางอิงหน้าซีดทันที เมื่อป้องกันคู่ต่อสู้ของตนแล้ว เขายังพยายามไปขวางอีกคนที่กำลังพุ่งเข้าใส่ฉินเฉิน
“หึ จางอิง ตัวเจ้าก็ยังเอาตัวไม่รอด ยังกล้าแยกจิตอีกหรือ งั้นข้าจะจัดการเจ้าก่อน!”
เว่ยเจิ้นหัวเราะเยาะ แววตาเต็มไปด้วยความชั่วร้าย เขากระโดดเข้ามาแล้วชกหมัดใส่กำปั้นของจางอิง
เว่ยเจิ้นเป็นจอมยุทธ์ขอบเขตมนุษย์ขั้นกลาง เพียงหมัดเดียว จางอิงก็ครางออกมาด้วยความเจ็บปวด กระเด็นถอยหลัง มือขวาปวดชาจนแทบหัก
“จางอิง!” หลินเทียนหน้าซีด เขาต้องการเข้าไปช่วย แต่ถูกอีกสามคนขวางเอาไว้ หมัดหลายหมัดซัดเข้าที่ร่างของเขา เลือดไหลออกจากมุมปากทันที ร่างถอยหลังสามก้าว ลมปราณในร่างปั่นป่วน
“คุณชายเฉิน รีบหนี!”
แม้ในเวลานี้ หลินเทียนและจางอิงก็ยังคงเป็นห่วงฉินเฉิน
“ฮ่า ๆ เขาจะหนีไปไหนได้ เดี๋ยวข้าจะซัดพวกเจ้าสองคนให้แบนก่อน แล้วค่อยสั่งสอนเขา” เว่ยเจิ้นหัวเราะอย่างชั่วร้าย
“หึ”
แววตาของฉินเฉินเย็นเยียบ แม้เขาจะรู้สึกอึดอัดกับคำว่าพี่น้องอยู่บ้าง แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าคนอื่นจะมารังแกพี่น้องของเขาได้ตามใจ
เขาแค่นเสียงเบา ๆ แล้วก้าวไปข้างหน้า ทันใดนั้นก็เข้าสู่การต่อสู้
