เยว่ฉือออกจากตระกูลฉินของพวกเราไม่ใช่หรือ เพื่อป้องกันไม่ให้ไอ้สัตว์เดรัจฉานตัวนั้นมาแย่งสมบัติของตระกูลฉินของข้าในอนาคต
แต่เจ้า เจ้ากลับช่วยไอ้สัตว์เดรัจฉานตัวนั้น ข้าเข้าใจแล้ว บางทีเจ้าอาจทนปล่อยน้องสาวสุดที่รักของเจ้าไปไม่ได้ ข้ารู้อยู่แล้ว คนตระกูลฉินของพวกเจ้าไม่มีใครดีสักคน!”
“เจ้ากำลังพูดเรื่องไร้สาระอะไร!”
“ข้าพูดไร้สาระอย่างนั้นหรือ? ตอนนั้นนังสารเลวฉินเยว่ฉือทำเรื่องอื้อฉาวจนฟ้าดินยังเดือดดาล บิดาของเจ้ากลับไม่เพียงไม่ขับไล่นางออกไป แต่ยังให้แม่ลูกคู่นั้นอยู่ที่นี่อีก
ตอนนี้เด็กคนนั้นก็ใช้นามสกุลฉินเหมือนกัน ต่อไปมันต้องคุกคามตำแหน่งและมรดกของเฟิงเอ๋อร์อย่างแน่นอน ข้าพูดผิดหรือ?”
จ้าวเฟิงแค่นเสียงเย็น
สีหน้าของฉินหยวนหงมืดมน เขาจ้องจ้าวเฟิงอย่างเย็นชาแล้วกล่าวว่า
“เจ้าเองก็รู้ว่าท่านพ่อยังห่วงใยน้องสามอยู่ แต่เจ้ากล้ายังให้คุณชายฉีมาที่นี่ในวันนี้ เจ้าก็รู้ดีถึงอารมณ์ของท่านพ่อ หากเขารู้ว่าเกิดอะไรขึ้นในวันนี้ ใครจะช่วยเจ้าได้?”
“แล้วจะให้ไอ้สัตว์เดรัจฉานตัวนั้นอยู่ในตระกูลฉินต่อไปอย่างนั้นหรือ?”
สายตาของจ้าวเฟิงเต็มไปด้วยพิษร้าย หน้าอกของนางกระเพื่อมขึ้นลงอย่างรุนแรง
“เพราะเช่นนั้
