ุ กระเซ็นกระจายไปทั่วพื้น
ศพทรุดลงกับพื้นอย่างไร้เรี่ยวแรง
“มันคิดจะฆ่าข้า แล้วหวังให้ข้าไว้ชีวิตมันหรือ?!”
ใบหน้าของฉินเฉินยังคงมีรอยยิ้ม แต่ในสายตาของผู้คนรอบด้าน เขากลับดูราวกับปีศาจ ทำให้หนังศีรษะชาวาบไปหมด
ชั่วขณะหนึ่ง
ทั่วทั้งจวนตระกูลฉินตกอยู่ในความเงียบงันราวกับสุสาน
“และเจ้า!”
ฉินเฉินหันไปมองจ้าวฉีรุ่ย ดวงตาหรี่ลงราวกับหมาป่าที่จ้องเหยื่อ เขากล่าวอย่างเย็นชา
“หากเจ้ากล้ายุ่งเกี่ยวกับมารดาของข้าอีก ข้าอาจควบคุมตัวเองไม่อยู่ แล้วฆ่าเจ้าจริง ๆ ก็ได้”
ใบหน้าของจ้าวฉีรุ่ยแดงก่ำด้วยความโกรธทันที แต่เมื่อสบเข้ากับสายตาของฉินเฉิน ความเย็นยะเยือกก็พุ่งขึ้นจากฝ่าเท้า ใบหน้าของเขาซีดลงทันที และชั่วขณะหนึ่งก็พูดไม่ออก
เขาหันไปมองฮูหยินจ้าว ก่อนจะแค่นเสียงเย็นชา
“ฮูหยินจ้าว นี่หรือคือเรื่องที่เจ้าบอกว่าจัดการเรียบร้อยแล้ว?”
ฮูหยินจ้าวรีบอธิบายอย่างลุกลี้ลุกลน
“คุณชายฉี นี่เป็นความเข้าใจผิด โปรดให้ข้าอธิบายก่อนเถิด”
จากนั้นนางก็หันไปจ้องฉินเฉิน ดวงตาสั่นไหวด้วยความโกรธ ปิ่นปักผมสั่นกระทบกันกรุ๋งกริ๋ง
“ดี ดีมาก ไอ้สัตว์เดรัจฉานตัวน้อย เจ้าช่างกล้าหาญจริง ๆ ถึงกับกล้าข่มขู่คุณชายฉี…”
สายตาของนางร้า
