บทที่ 142 กว่างหมิง
ทิศเหนือ เขตพรมแดน นิกายเสินอู่
ภายในตำหนักเงียบงันที่ตั้งอยู่ลึกที่สุด เพียงเห็นสายรุ้งพลันพุ่งผ่านนภาเข้ามา ร่างหนึ่งตกกระแทกพื้นภายในตำหนักทันที
“เพียะ!”
ฮ่วนอู่เจินเหรินเพิ่งทรุดเข่าลงกับพื้น คายโลหิตออกมาคำโตอย่างห้ามไม่อยู่ ใบหน้าฉายแววเจ็บปวด ฝ่ามือทั้งสองยกขึ้นปิดปาก รีบกลืนโลหิตกลับเข้าไป
เพราะโลหิตนั้นคือแก่นสารของรากฐานแห่งเต๋า เพียงหลั่งออกสักหยดก็ต้องฟื้นตัวนานนับสิบวัน แต่โอสถมนี้กลับทะลักออกมาไม่หยุดแสดงว่าบาดเจ็บหนักหนาสาหัส ยังไม่นับว่าเาต้องสละร่างกาย เนรเทศเพียงจิตวิญญาณกลับมา
“ศิษย์พี่!”
ขณะนั้นเอง บุรุษหนุ่มผู้หนึ่งเดินออกมาจากภายในตำหนัก สีหน้าตื่นตระหนก เมื่อเห็นสภาพของฮ่วนอู่เจินเหริน ก็เร่งเข้าประคองด้วยความร้อนรน
“ศิษย์น้องซวนอู่…โอสถ! นำโอสถมาเร็วเข้า!”
ฮ่วนอู่เจินเหรินเร่งเร้าเสียงลนลาน หนุ่มผู้นั้นไม่กล้าชักช้า รีบนำขวดโอสถออกมา เทโอสถเม็ดสีชาดลูกหนึ่งจากภายใน
ในวินาทีถัดมา ข้าก็เร่งฝังพลังลมปราณเข้าไป
โอสถเม็ดที่แตกละเอียดร่วงหล่นลงบนร่างของฮ่วนอู่เจินเหริน ชั่วพริบตาเดียว อวัยวะกลับคืน เลือดเนื้อรวมตัว กระดูกสร้างใหม่ กลับคืนร่างของฮ่วนอู่เจินเหรินดังเดิม!
วิญญาณเข้าสถิตในร่าง ฮ่วนอู่เจินเหรินจึงถอนใจอย่างโล่งอก พื้นฐานแห่งเต๋าที่เคยไม่มั่นคงกลับแน่นแฟ้นอีกครั้ง แม้ร่างใหม่จะยังสั่นสะเทือนเพราะรองรับจิตวิญญาณได้ไม่ดีนัก แต่ก็ยังใช้
