ี้ถึงกล้าขึ้นมาได้?
“คุณหนู ฮูหยินของข้าคิดว่าท่านจะอยู่ที่นี่กับคุณชายเฉิน และก็เป็นอย่างที่คิด ท่านยังไม่ลืมข้อตกลงกับฮูหยินใช่หรือไม่?”
ร่างของฉินเยว่ฉือสั่นเล็กน้อย ความอัปยศวาบผ่านดวงตา ใบหน้าซีดลงเล็กน้อย
นางมองฉินเฉิน ห่มผ้าไหมให้เขา จากนั้นลุกขึ้นกล่าวเบา ๆ
“เฉินเอ๋อร์ แม่จะออกไปข้างนอกสักครู่ เจ้าพักผ่อนให้ดี”
พูดจบ นางก็หันหลังเตรียมเดินออกไป
ด้วยสายตาเฉียบคมของฉินเฉิน เขาเห็นการสั่นสะท้านของมารดาได้ทันที และรู้สึกถึงลางร้ายบางอย่าง
เขาขมวดคิ้วแล้วกล่าวว่า
“แม่ ท่านจะไปไหน ข้าไปกับท่าน”
ฉินเยว่ฉือหยุดเดิน หันกลับมา มืออุ่นแตะแก้มฉินเฉิน แล้วกล่าวยิ้ม ๆ
“เด็กโง่ แม่ก็แค่เดินอยู่ในจวน ไม่ได้ออกไปข้างนอก เจ้าจะกลัวว่าแม่จะถูกรังแกในจวนนี้หรืออย่างไร? เจ้าพึ่งฟื้น อย่าออกไปโดนลม เดี๋ยวจะไม่สบาย ดูแลร่างกายให้ดี แม่จะกลับมาเร็ว ๆ นี้”
ฉินเฉินขมวดคิ้ว
“ไม่ แม่บอกลูกมา ท่านตกลงอะไรกับฮูหยินจ้าว?”
ฉินเยว่ฉือมีสีหน้าลังเล ไม่รู้จะพูดอย่างไร
ด้านข้าง
เหยียนจือกล่าวอย่างหมดความอดทน
“คนใกล้ตายจะถามอะไรนักหนา ข้าจะบอกเอง แม่ของเจ้าสัญญากับฮูหยินของข้าว่าวันนี้จะไปพบคุณชายฉี ตอนนี้คุณชายฉีมาถึงห้อ
