ข้ากลับมาแล้ว และฝันร้ายของพวกเจ้ากำลังจะเริ่มต้น”
ฉินเฉินกำหมัดแน่นและสาบานต่อสวรรค์
“ฉินเฉิน!”
ประตูเปิดออก
หญิงงดงามผู้หนึ่งรีบเดินเข้ามา
เมื่อเห็นฉินเฉินตื่นขึ้น นางก็แสดงสีหน้าดีใจอย่างยิ่ง
“ดีเหลือเกิน ในที่สุดเจ้าก็ฟื้นแล้ว แม่เป็นห่วงแทบแย่”
นางโผเข้ากอดฉินเฉินทั้งน้ำตา
หญิงผู้นี้ชื่อ ฉินเยว่ฉือ
นางคือมารดาของฉินเฉิน
ในชาตินี้ ฉินเฉินไม่ใช่เด็กกำพร้าอีกต่อไป
เขามีแม่แล้ว
ฉินเฉินมองหญิงตรงหน้า ความรู้สึกอบอุ่นอย่างไม่เคยมีมาก่อนปรากฏขึ้นในจิตใจ
“แม่…ข้าจะไม่ทำให้ท่านต้องเป็นห่วงอีก”
เมื่อพูดคำนี้ออกมา ฉินเฉินรู้สึกเหมือนภาระในจิตใจถูกปลดปล่อย
จากนี้ไป
ภายในร่างนี้จะมีเพียงจิตสำนึกเดียวและนั่นก็คือเขาฉินเฉิน
