เมื่อเข้าไปในป่า ที่นั่นก็กลายเป็นถิ่นของกู้ฉางสุ่ยโดยสมบูรณ์
เถียนฮวนยืนอยู่ข้างๆ มองเห็นเขาใช้มีดพร้าอย่างคล่องแคล่ว โค่นต้นไผ่ยาวต้นหนึ่ง จากนั้นก็สับต้นไผ่ด้านล่างที่เป็นปล้องใหญ่และหนาออกไป ส่วนปล้องตรงกลางที่ไม่ใหญ่ไม่เล็กนัก แถมยังอ่อนอยู่เล็กน้อย เขาก็ส่งให้กับนาง
“เจ้าถือพวกนี้ไว้ เดี๋ยวพวกเราจะทำข้าวไม้ไผ่กินกัน ข้าวไม้ไผ่ที่เจ้าทำต้องอร่อยมากแน่ๆ!”
อะไรกัน! แม้แต่ตอนนี้เขาก็ยังคิดถึงเรื่องอาหารอยู่อีกหรือ
เถียนฮวนส่ายหน้าอย่างจนคำพูด แต่ก็รับปล้องไม้ไผ่ไว้แต่โดยดี ในหัวเริ่มครุ่นคิดทันทีว่าจะใส่อะไรลงไปในข้าวไม้ไผ่บ้าง
ระหว่างที่นางกำลังคิดเพลินๆ อยู่นั้น กู้ฉางสุ่ยก็จัดการกับไม้ไผ่ที่เหลือจนกลายเป็นกระบอกไม้ไผ่ห้าหกอัน โดยเปิดปากไว้ด้านหนึ่ง
เขาหยิบฟางกึ่งแห้งกึ่งชื้นกำหนึ่งยัดเข้าไปทางปากกระบอกไม้ไผ่ ฟางพวกนี้เขาเก็บมาระหว่างทาง
ชายหนุ่มเจาะรูที่ด้านหนึ่งของกระบอกตรงปล้องไผ่ รูนี้มีขนาดพอดีกับไม้ไผ่เล็กๆ ประมาณนิ้วหัวแม่มือ
เมื่อลับเครื่องมือสำหรับขุดสมุนไพรเสร็จเรียบร้อยแล้ว กู้ฉางสุ่ยก็เริ่มเดินค้นหาตามป่าไผ่ ไม่นานก็พบโพรงของตัวอ้น เขาสังเกตโดยรอบอย่างรวดเร็ว แล้
