ีกครั้ง
ตลอดวันทั้งสองคนอยู่ในป่าไผ่จนถึงเย็น แต่ผลลัพธ์ที่ได้นั้นก็สมกับความเหน็ดเหนื่อย…พวกเขาจับตัวอ้นได้ถึงหกตัว!
“เอาละ วันนี้พอแค่นี้ก่อน พรุ่งนี้ค่อยกลับมาจับเพิ่มอีกหน่อยก็คงพอ” เห็นเขาก้มหลังหาโพรงไม่หยุด เจอแล้วก็ต้องจุดไฟเป่าควัน หนึ่งวันผ่านไปเขาเริ่มหลังค่อม ตาแดงเพราะควัน เถียนฮวนถึงกับสงสารจนทนไม่ไหว รีบบอกให้หยุดมือ
กู้ฉางสุ่ยเองก็รู้สึกปวดหลังเมื่อยเอวไม่น้อย จึงหยุดตามคำขอ ทั้งสองช่วยกันเก็บเครื่องมือ ตรวจสอบให้แน่ใจว่าไม่มีไฟหลงเหลือแล้วก็หิ้วกระสอบที่มีตัวอ้นหกตัวเดินกลับบ้านด้วยใบหน้าที่เปี่ยมไปด้วยความสุข
ขณะที่กู้ฉางสุ่ยมัวแต่ยุ่งกับการล่าตัวอ้น เถียนฮวนก็เก็บผักป่าและเห็ดติดมือกลับมาด้วย
ระหว่างทางกลับบ้าน นางประกาศเสียงดัง
“คืนนี้เรากินข้าวไม้ไผ่กับน้ำแกงใสกันนะ!”
