หวังซื่อเห็นเข้าก็ไม่พอใจนัก
“สามีของฮวนเจี่ยเอ๋อร์ เจ้าอย่าได้ถือโทษโกรธเคืองอี้เจี่ยเอ๋อร์ที่เคยพูดไม่ดีใส่เจ้าเลย ตอนนี้เจ้าจะมาเอาคืนสตรีตัวเล็กๆ ได้อย่างไร เจ้าก็โตแล้ว ทั้งยังเป็นบุรุษ ไฉนจึงไม่รู้จักใจกว้างบ้าง”
คำพูดของนางบิดเบือนความจริงเสียจนดูราวกับว่ากู้ฉางสุ่ยเป็นคนคิดเล็กคิดน้อยไร้เหตุผล ส่วนนางกับครอบครัวกลับกลายเป็นผู้เคราะห์ร้ายไปเสียอย่างนั้น
ความสามารถในการบิดเบือนความจริงและการรับบทเหยื่อของนางนี่ช่างน่าทึ่งเป็นอย่างยิ่ง
เถียนฮวนเอ่ยเสียงเข้มด้วยความโมโห “เพราะพวกท่านรู้ตัวดีว่าตนทำผิด จึงจงใจหาเรื่องเขา ทั้งที่เขาไม่ได้มีเจตนาเช่นนั้นเสียด้วยซ้ำ”
“ไม่ใช่สักหน่อย สายตากับน้ำเสียงของเขาเมื่อครู่นั้นน่ากลัวจะตาย! เหมือนกับจะกินข้าเข้าไปทั้งเป็น!” ถังหรูอี้โผล่หน้าจากด้านหลังมารดาออกมาอีกครั้ง “เขาต้องยังแค้นข้าอยู่แน่ๆ!”
“พวกท่านคิดมากกันไปเองทั้งนั้น เรื่องมันก็จบไปแล้ว พวกเราลืมกันหมดแล้ว” เถียนฮวนเอ่ยเสียงเย็นชา
หวังซื่อรีบเม้มปากด้วยความขัดใจ “สตรีแต่งออกไปแล้วต้องเข้าข้างสามีตนเอง วันนี้ข้าได้เห็นกับตา ลองคิดดูเถิด เมื่อสองวันก่อนไม่รู้ว่าใครกันแน่ที่ไม่ยอมแต่งงาน ต่อให้ตาย
