เหนือที่ราบอันเวิ้งว้าง ร่างของจื่อหยางเซียนก็ปรากฏขึ้นอย่างช้าๆ
ในยามนี้ พลังปราณวิญญาณของเขาอ่อนแออย่างยิ่ง ระดับขั้นก็ลดลงไปถึงสองขั้น หากสาหัสกว่านี้อีกนิดคงร่วงหล่นจากระดับตำหนักม่วงเป็นแน่
อีกทั้งยังสูญเสียแก่นแท้ของพลังปราณวิญญาณไปจำนวนมาก คงต้องใช้เวลาไม่ต่ำกว่าสิบปีกว่าจะฟื้นฟูกลับมาได้
นี่คือผลข้างเคียงอย่างหนึ่งของวิชาหายตัวโดยใช้พลังโลหิต
“มู่เสินฉวน!”
“ข้าจะจดจำเจ้าไว้!”
จื่อหยางเซียนคำรามราวกับปีศาจร้าย เสียงแหลมแสบแก้วหูจนผู้ได้ยินต้องสะพรึงกลัว
พูดจบ เขาก็ลากร่างที่บาดเจ็บสาหัส มุ่งหน้ากลับไปยังถ้ำหลิงซู
ไม่นานนัก…
เสียงแหวกอากาศดังก้องอยู่เหนือที่ราบ
มู่เสินฉวนตามมาทันแล้ว
เขาปล่อยพลังจิตสำรวจไปรอบๆ ก่อนจะเพ่งมองไปยังทิศทางที่จื่อหยางเซียนมุ่งหน้าไป
ดวงตาของมู่เสินฉวนเป็นประกายวูบไหว
ในใจรู้ดีว่านั่นคือเส้นทางไปสู่ถ้ำหลิงซู
แม้ว่าอีกฝ่ายอาจจะมีผู้ฝึกตนระดับตำหนักม่วงขั้นปลายคุ้มกันอยู่ แต่เขาก็ไม่เกรงกลัวแม้แต่น้อย
ด้วยกายาศักดิ์สิทธิ์แห่งความโกลาหล ผสานกับพลังกายที่ผ่านการหลอมจากเคล็ดวิชาอื่นๆ
เพียงพอแล้วที่จะกวาดล้างศัตรูทุกคน
เว้นแต่จะเป็นผู้ฝึกตนระดับถ้ำสวรรค์ขึ้นไปแล้ว ก
