“คิดจะฝังตระกูลมู่ของพวกข้าอย่างนั้นหรือ?”
“ฮ่าๆ”
มู่เสินฉวนหรี่ตามองอย่างดูแคลน ท่าทางโอหัง “มดปลวกอย่างพวกเจ้านะหรือ?”
สิ้นเสียง
เหล่าผู้ฝึกตนระดับตำหนักม่วงทั้งสามเดือดดาลขึ้นมาทันที จิตสังหารพวยพุ่ง
หลี่หั่วก้าวออกมาข้างหน้า เรียกเอาหม้อขนาดมหึมาสีแดงฉานดุจโลหิตออกมา หม้อมีขนาดสูงหลายสิบจั้ง[1] บดบังท้องฟ้าไปครึ่งหนึ่ง
“น่าสนใจ”
“ไม่แปลกใจเลยที่ท่านอาจารย์ให้เราสองคนมาด้วย…”
“ดูเหมือนว่าถ้ำหลิงซูของเราจะสงบสุขมานานเกินไปแล้ว”
“ถึงขนาดผู้นำตระกูลเล็กๆ ยังกล้าโอหังถึงเพียงนี้!!”
มู่เสินฉวนกวาดตามองหม้อใบนั้น ก็รู้ได้ทันทีว่าเป็นอาวุธวิเศษ มีประกายวิญญาณแผ่วเบาพันอยู่โดยรอบ และดูเหมือนใกล้จะกลายเป็นอาวุธวิญญาณแล้ว
แต่ถึงอย่างนั้น ตัวเขาก็ยังไม่สะทกสะท้าน กลับโบกมือไปทางมู่ชิงหยุนแล้วกล่าวว่า…
“เจ้าเพิ่งทะลวงสู่ระดับตำหนักม่วงมาได้ไม่นาน ระดับขั้นยังไม่มั่นคง”
“ถอยออกไปก่อน ข้าคนเดียวสามารถรับมือกับพวกเขาได้”
“ฮะ?”
มู่ชิงหยุนมีสีหน้าตกตะลึง ราวกับได้ยินผิดไป
ผู้ฝึกตนทั้งสามจากถ้ำหลิงซูล้วนมีพลังแข็งแกร่ง แม้ฝ่ายตระกูลมู่จะระดมกำลังคนทั้งตระกูล ผลแพ้ชนะก็ยังยากจะคาดเดา
แต่ผู้นำตระกูลกลับบอกว่าจะรับมือก
