อรับ”
“…พวกเขาถูกคนของตระกูลมู่สังหารไปแล้วขอรับ”
“อะไรนะ!”
จื่อหยางเซียนโกรธจัด ตบโต๊ะหินจนแตกละเอียด เด็กหนุ่มตกใจคุกเข่าก้มหน้าลงกับพื้น
หวังเยี่ยนหรันนั้นไม่สำคัญ
แต่เหยียนจู่นั้นเป็นศิษย์เอกของอาจารย์ ทะลวงสู่ระดับแก่นปราณได้ตั้งแต่อายุยังน้อย มีพรสวรรค์ในการฝึกตนอย่างมาก
ซึ่งปกติอาจารย์จะรักและเอ็นดูศิษย์คนนี้มาก
ไม่คิดเลยว่าเขาจะเพิ่งปิดด่านฝึกตนไปเพียงครึ่งปี ศิษย์รักก็มาถูกฆ่าตายเสียอย่างนั้น
ช่างน่าเหลือเชื่อ!
พริบตาต่อมา แววตาของจื่อหยางเซียนก็เย็นยะเยือก น้ำเสียงที่เอ่ยออกมาเต็มไปด้วยความเคียดแค้น
“ส่งคนไปสืบมา”
