ฟัง
“เปลี่ยนตัว?”
หลี่อี้แสดงสีหน้าประหลาดใจ
แต่ไม่นานก็เข้าใจเรื่องราวทุกอย่าง และเลื่อนสายตามองไปยังมู่หลาง ก่อนพูดด้วยน้ำเสียงติดเย็นชา “เจ้าตั้งใจมาก่อเรื่องที่นี่สินะ?”
“เจ้ารู้หรือไม่ว่าหอนางโลมชุนเซียงแห่งนี้เป็นของตระกูลหลี่”
ด้านมู่หลางไม่ได้แสดงท่าทีหวาดกลัวแม้แต่น้อย ยกมือเกาหูเหมือนไม่ได้สนใจฟังที่อีกฝ่ายพูด
“ตระกูลหลี่บ้าบออะไร?”
“ไม่เคยได้ยิน”
สิ้นเสียงนั้น หลี่อี้ก็ระเบิดอารมณ์ทันใด เขาหันตะโกนสั่งลูกน้องตัวเองที่ยืนอยู่ข้างกาย
“ไป!”
“ตัดแขนตัดขาของมัน แล้วโยนให้หมากินเดี๋ยวนี้!”
“รับคำสั่ง!”
เพียงเท่านั้น ลูกน้องระดับฝึกฝนร่างกายหลายคนก็กระโจนเข้าหามู่หลางตามคำสั่ง ทั้งกำปั้นและฝ่าเท้าที่รุนแรงราวพายุฝนกระหน่ำลงมาไม่หยุดยั้ง
แต่พลังฝึกตนของพวกเขา ยังไม่อาจเทียบเคียงกับพลังของมู่หลางได้
มู่หลางเพียงแค่ปล่อยหมัดออกไปไม่กี่ครั้ง โดยไม่ได้ใช้ทักษะพิเศษใดๆ ก็ทำให้ลูกน้องเหล่านั้นกระอักเลือด และถอยกลับไปนอนร้องครวญครางอยู่บนพื้น
สีหน้าของหลี่อี้เปลี่ยนไปทันที
เขาไม่คิดว่าชายคนนี้จะเป็นผู้ฝึกตนที่มีพลังฝีมือไม่ธรรมดาถึงเพียงนี้
อีกทั้งอายุก็ดูเหมือนจะยังน้อยอยู่ อาจเป็นคนที่มีชื่อ
