มู่เสินฉวนยืนกอดอก มองเด็กหนุ่มตรงหน้าด้วยรอยยิ้มที่คล้ายจะยิ้มแต่ก็ไม่ยิ้ม
“เจ้า… คือมู่หลางหรือ?”
เมื่อมู่หลางได้ยินเช่นนั้น ก็อดไม่ได้ที่จะประหลาดใจ
ปกติเขาไม่ค่อยแสดงตัวตน และไม่ได้โด่งดังอะไร
พ่อแม่เสียชีวิตตั้งแต่ยังเด็ก และไม่มีญาติอยู่ในตระกูลผู้สูงศักดิ์
ทำไมผู้อาวุโสผู้นี้ถึงรู้จักเขาได้?
แต่ในตอนนี้ เขาไม่มีเวลามากพอที่จะมาคิดมาก
เขาทำได้เพียงตอบอย่างกล้าๆ ว่า “ข้าเอง”
มู่เสินฉวนพยักหน้า และพูดออกมาอย่างมีนัย
“ข้าคือมู่เสินฉวน ผู้นำตระกูลมู่”
“พ่อของเจ้ากับข้าเป็นสหายกัน และก่อนตาย เขาได้ฝากฝังให้ข้าดูแลเจ้า”
“แต่การปิดด่านฝึกตนครั้งนี้ของข้านานเกินไป กินเวลาถึงสิบปี ข้าจึงมาช้า”
เมื่อได้ยินเช่นนี้ สีหน้าของมู่หลางก็เปลี่ยนไป ดวงตาของเขาเบิกโตแทบไม่อยากจะเชื่อ
ชื่อของผู้นำตระกูลในรุ่นก่อน แน่นอนว่าเขาต้องคุ้นเคยกับมันอยู่แล้ว
เพียงแต่เขาไม่คาดคิดว่าพ่อที่ตายไปของเขา จะมีความเกี่ยวข้องกับบุคคลสำคัญเช่นนี้ได้
อีกทั้งดูแล้วก็ยังไม่ธรรมดาอีกด้วย
มู่หลางรีบค้อมศีรษะลงอย่างรวดเร็ว ทั้งที่ยังอยู่ในอาการงุนงง
“มู่หลางคารวะผู้นำตระกูล!”
“ไม่ต้องมากพิธีหรอก”
มู่เสินฉวนโบกมือยิ้ม
จากนั้น ทรัพ
