ายใจหนักๆ
แม้ว่าเขาจะไม่คาดหวังมากนัก แต่ท่านพี่ของเขาก็เป็นถึงผู้ฝึกตนระดับตำหนักม่วงแล้ว บางทีเขาอาจจะเห็นปัญหาบางอย่างก็ได้
จากนั้นมู่อู่จี๋ก็ก้มหัวให้มู่เสินฉวน และกล่าวว่า
“ถ้าเช่นนั้นก็รบกวนท่านพี่ด้วย”
“อืม”
มู่เสินฉวนตอบรับ จากนั้นร่างของเขาก็วับหาย แล้วมุ่งตรงไปทางทิศตะวันตกเฉียงใต้
…
ในห้องรับรองแขกที่เรียบง่ายสะอาดตา
เด็กหนุ่มอายุประมาณสิบเจ็ดสิบแปดปีอยู่ในท่านั่งขัดสมาธิ และกำลังฝึกกำหนดลมหายใจเข้าออก
ร่างกายของเขาห้อมล้อมไปด้วยหมอกวิญญาณที่พร่ามัว และแสงศักดิ์สิทธิ์ที่เปล่งประกายอยู่รอบๆ
ทันใดนั้นเขาก็กักเก็บพลังเอาไว้ ก่อนค่อยๆ ลืมตาขึ้น
บนใบหน้าที่อ่อนเยาว์ของเขามีความประหลาดใจปรากฏอยู่ ก่อนที่เขาจะเงยหน้าขึ้นกล่าวกับอากาศ
“ท่านอาจารย์ วิธีการฝึกตนที่ท่านสอนข้าช่างน่าอัศจรรย์จริงๆ”
“ด้วยความเร็วระดับนี้ ข้าคงจะฝ่าทะลุไปยังขั้นที่สองของระดับรากฐานได้ในไม่ช้า”
ทันทีที่เสียงจบลง แหวนโบราณที่มู่เฉินสวมอยู่ก็เปล่งประกาย และเสียงที่แหบแห้งราวคนแก่ชราดังขึ้น
“เจ้าเด็กน้อย มันย่อมเป็นเช่นนั้นอยู่แล้ว!”
“ข้าปรมาจารย์วิญญาณ ไม่มีสิ่งใดที่ข้าทำไม่ได้!”
และดูเหมือนว่ามู่เฉินเองก็ไม่ได้แปลกใจก
