ดูจากนี้แล้วยังเหมือนอีกหลายปี
ทันทีที่ Chen Feng หยุดที่ประตู ใครบางคนก็ยืนดูอยู่ไม่ไกล เขาสวมหมวกคลุมสีดำ และเขามองไม่เห็นหน้ามนุษย์
ถือไม้เบสบอลอยู่ในมือ เขากวักมือเรียกเฉินเฟิง
เฉินเฟิงปิดประตูรถและเดินช้าๆ ไปทางนั้น
มองขึ้นไปข้างบนมีคนไม่กี่คนที่ยืนอยู่ข้างหน้าต่างที่พังแล้วมองดูสถานที่แห่งนี้ แค่นับก็มีห้าคนอยู่ที่นี่แล้ว ส่วนข้างในยังมีคนอยู่ไม่กี่คน แจ่มใส.
เมื่อเขามาถึงชายคนนั้น เขาก็พูดว่า “ขึ้นมากับฉัน”
เขาหันหลังและเดินขึ้น และเฉินเฟิงก็เดินตาม
เมื่อเขามาถึงชั้นสาม ผู้ชายคนนั้นก็เคาะกรอบประตูด้วยไม้เบสบอล ส่งเสียงดังกึกก้อง
“คุณเข้าไปเถอะ”
เฉินเฟิงเหลือบมองเขาและเดินเข้าไปโดยตรง
และภายในเป็นห้องขนาดใหญ่ บนชานชาลาขนาดใหญ่ แปดคนยืนห่างกัน
“มานี่สิ? ไม่โทรแจ้งตำรวจเหรอ?” ผู้ชายคนหนึ่งถาม
แต่เฉินเฟิงไม่ตอบเขา เพียงเดินเข้าไปข้างในต่อไป
ผู้ชายที่นอนอยู่บนพื้นดูเหมือนจะเป็น Dachun ในปากของ Hu Xuchen Chen Feng ได้เห็นรูปถ่ายของเขาแล้ว เขามีขนาดใกล้เคียงกัน แต่เขายังไม่เห็นหน้าของเขา แต่ควรจะเหมือนกัน
และเมื่อเห็นตัวประกัน เฉินเฟิงก็ไม่ต้องแสร้งทำเป็น
เขาวางกระเป๋าเงินในมือลง บีบฝ่ามือแล้วขยับข้อมือ
โจรที่เห็น Chen Feng ทำหน้าแบบนี้ถามอย่างแปลกใจว่า “เฮ้ เจ้าหนูกำลังทำอะไรอยู่?”
แน่นอนว่าไม่มีคำตอบสำหรับคำถามนี้
ทันทีที่เฉินเฟิงรีบวิ่งไปหาพวกเขา คนเหล่านั้นก็ตระหนักว่ามีอะไรผิด
