มองตัวเองด้วยแววตาที่เป็นประกาย ถึงแม้จะไม่ได้เอ่ยพูดออกมา แต่เฉินเฟิงก็เข้าใจความหมายของสายตานั้นขึ้นมาทันที
แต่เฉินเผิงกลับทำเป็นมองไม่เห็น เขาเอ่ยขึ้น : “ถ้าหากผมรับของๆคุณจริงๆ ถ้าอย่างนั้นเรื่องที่ผมฆ่าโจวฟ่างจะนับอย่างไรล่ะ ถึงอย่างไรเขาก็เป็นน้องชายแท้ๆของคุณ ผมจะต้องชดใช้ด้วยชีวิตตัวเองด้วยอย่างนั้นหรือ?”
“นี่……”โจวสุนไม่รู้จะโต้อย่างไร : “แต่คุณชายเฉิน…….”
เฉินเฟิงกลับไม่รอให้เขาพูดจบ จึงชิงพูดมาก่อน : “แบบนี้แล้วกัน คุณคิดถึงเรื่องที่ว่าจะจัดการเรื่องของตระกูลโจวอย่างไรดีกว่า ไม่ต้องไปคิดถึงที่ว่าจะจัดการอะไรกับหมาป่าทะเลทราย ตอนนี้โจวฟ่างตายไปแล้ว หมาป่าทะเลทรายจะต้องหันมาสนใจกับตระกูลโจวอีกครั้งอย่างแน่นอน พวกคุณมีพิรุธใดๆออกมา ก็จะทำให้เกิดการแก้แค้นของหมาป่าทะเลทรายขึ้นอีก”
เฉินเฟิงเอ่ยพูดออกมาอย่างเด็ดเดี่ยว โจวสุนเองก็ทำได้เพียงต้องยอม
ไป๋จิ้งเฟิงไม่รอให้ถึงวันรุ่งขึ้น ช่วงบ่ายที่โจวสุนทั้งสองคนออกไป เขาก็ขึ้นเขามาเพียงลำพัง
เฉินเฟิงเองก็เอ่ยถามออกมาอย่างตรงไปตรงมาเช่นกัน : “คุณท่านไป๋ คุณคิดได้อย่างไรบ้างแล้วครับ”
ไป๋จิ้งเฟิงนั่งลงอย่างช้าๆ เขาถอนหายใจพลางเอ่ยขึ้น : “คุณชายเฉิน ฉันรู้สึกว่าฉันแก่มากแล้ว แม้กระทั่งลืมวันที่ต่อสู้อย่างสุดชีวิตเพื่อความคิดแบบนั้นไปตั้งนานแล้วล่ะ”
เฉินเฟิงได้ยินความหมายในคำพูดของเขา ก็คิดว่าเขาจะปฏิเสธ แต่คิดไม่ถึงว่าไป๋จิ้งเฟิงจะเปลี่
