าที่แยกกันนี้ เสี้ยเมิ่งเหยาคิดอะไรมากมายเหลือเกิน
การได้มารู้จักกับเฉินเฟิงเธอมักจะเริ่มต้นใหม่อีกครั้ง ตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอกัน จนแต่งงานกัน หย่ากัน แล้วกลับมาแต่งงานกันใหม่อีกครั้ง ทุกๆช่วงเวลาทั้งหมดนี้ เขาก็เหมือนกับช็อคโกแลตที่พอค่อยๆเปิดกล่องออกมา แต่ละอันก็ล้วนแต่มีรสชาติที่แตกต่างกันออกไป
“เมิ่งเหยา ผมคิดที่จะรอให้พวกเราแก่ลง ผมประคองคุณ นั่งลงบนเก้าอี้ยาวในลานบ้าน ดูลูกของเรา ลูกเล่นอยู่ตรงนั้น หลังจากที่คุณเหนื่อยแล้ว ก็พิงไหล่ของผมหลับไป ผมกลัวว่าคุณจะหนาว แล้วถอดเสื้อคลุมมาคลุมลงให้คุณ”
ได้ยินคำพูดรักๆใคร่ๆแบนบี้แล้ว จินตนาการถึงฉากที่อบอุ่นแบบนั้นแล้ว เสี้ยเมิ่งเหยาก็หน้าแดงขึ้นมา
ทั้งสองคนอยู่ด้วยกัน เดินไปด้วยกันตามกาลเวลาเหมือนกับยามไม้ใกล้ฝั่ง
…………
เวลาจะกำจัดหลายๆสิ่งไป เช่นความเข้าใจผิดก่อนหน้านี้ระหว่างเฉินเฟิงกับเสี้ยเมิ่งเหยา ชีวิตของทั้งสองคนมีความสุขและชื่นมื่นเป็นอย่างมาก
เวลาสามารถทำให้คนรู้สึกเสียใจ เช่นความแค้นของรุ่นพี่เย่หนานเทียน รอจนเฉินเผิงสืบเรื่องฆาตกรได้อย่างชัดเจนแล้ว ทางฝ่ายนั้นก็ได้เสียชีวิตไปแล้ว เหลือเพียงคนร้ายที่สมรู้ร่วมคิดบางคน จนสุดท้ายเฉินเฟิงเพียงแค่ลงโทษไปเพื่อเป็นการตักเตือน ไม่ได้กำจัดทิ้งไป
และเวลาก็สามารถพาอะไรหลายๆสิ่งมา เช่น หลังจากผ่านประสบการณ์ต่างๆมา ความสามารถของเฉินเฟิงก็ก้าวกระโดดไปได้อย่างรวดเร็ว
รอจนความสามารถของออกัสต
