บคุณโจวจื่อเอ๋อเถอะครับ”
เชียนเฉินไม่เข้าใจ แต่ก็หันไปมองยังโจวจื่อเอ๋อ ซึ่งเธอกำลังส่งยิ้มจางๆ มาให้เขา
เมื่อเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น พวกเขาทั้งหลายจึงไม่คิดที่จะอยู่ที่นี่ต่อ
“เป็นเพราะว่าเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น ผมคงไม่สามารถที่จะอยู่ต่อกับทั้งสองได้แล้ว ถ้าเกิดทั้งสองคนมีเวลาเมื่อไหร่ก็สามารถไปหาผมที่สำนักเฉินเฟิงได้นะครับ ผมจะรอต้อนรับทั้งสองอย่างดีเลย”
เขาพูดจบ ก็พลางพาเหล่าเพื่อนๆกลับไป ส่วนทางด้านเฉินเฟิงและโจวจื่อเอ๋อเองก็ไม่ดีความจำเป็นอะไรที่จะต้องอยู่ที่นี่ต่อ จึงเดินทางกลับไปยังบ้านตระกูลโจว
และในที่สุดการหายตัวไปของโจวฟ่างก็ได้ดึงดูดความสนใจของคนตระกูลโจวขึ้นมาจนได้
แต่สาเหตุการเกิดเรื่องกลับไม่มีเบาะแสใดๆ เลย แม้กระทั่งว่าสถานที่สุดท้ายที่โจวฟ่างอยู่คือที่ไหนก็ไม่มีใครรู้ด้วย และไม่รู้ว่าเขาหายตัวไปเมื่อไหร่อีก
ทางฝั่งโจวสุนได้ส่งคนให้มาเรียกตัวโจวจื่อเอ๋อ เลยทำให้เฉินเฟิงต้องอยู่ที่นี่ต่ออย่างเบื่อหน่าย
เขาหาหนังสือนิยายเล่มหนึ่งในห้องของโจวจื่อเอ๋อออกมาใช้คั่นเวลาไปก่อน พอผ่านไปเพียงไม่นาน โจวจื่อเอ๋อก็กลับมา
“เป็นไงบ้าง เขาว่าอย่างไร？” เฉินเฟิงที่เห็นโจวจื่อเอ๋อกลับมาก็ถามออกไปทันที
แต่แล้วโจวจื่อเอ๋อกลับแสดงสีหน้าที่อ่อนล้าออกมา ：พวกเขาเหมือนกำลังสงสัยฉันอยู่”
เฉินเฟิงวางหนังสือในมือลง แล้วมองไปยังโจวจื่อเอ๋ออย่างแปลกใจ ： “ทำไม？นี่พวกเขาเห็นแล้วงั้นหรอ？”
โจวจื่อเอ๋อเดินต
