ียงบันไดหนึ่งที่ทอดจากประตูทางเข้า และเมื่อยิ่งมองลึกลงไปก็จะมีเพียงภาพความมืดเท่านั้น
“นี่คือ？” เฉินเฟิงถามอย่างสงสัย
โจวฟ่างกล่าวอธิบาย： “ที่นี่คือสถานที่ใช้สำหรับหลบภัยของตระกูลโจว หลังจากที่เกิดเรื่องครั้งนั้น พวกเราก็สร้างห้องลับนี้ขึ้นมาเป็นการเฉพาะ เผื่อจะเกิดเหตุที่ไม่คาดคิด”
เมื่อโจวฟ่างพูดจบ เขาก็หันไปมองเฉินเฟิง： “คุณชายเฉิน ของชิ้นนั้นถูกเก็บไว้ในนี้ครับ แต่เรื่องนี้เป็นเรื่องที่ตระกูลโจวของเราห้ามป่าวประกาศออกไปเด็ดขาด ดังนั้นหวังว่าหลังจากที่คุณชายเฉินได้เห็นแล้วจะช่วยปกป้องความลับนี้ให้กับตระกูลโจวด้วย”
เฉินเฟิงที่ได้ยินก็กล่าวตกลงอย่างว่าง่าย： “นั่นสมควรอยู่แล้วครับ”
เมื่อได้ยินอย่างนั้นโจวฟ่างถึงค่อยสบายใจ ก่อนจะพาเฉินเฟิงเดินเข้าไปด้านใน
ผ่านไปเพียงไม่นาน ยิ่งเดินมุ่งหน้าเข้าไปด้านในเรื่อยๆ การมองเห็นก็ยิ่งไม่ชัดเจนมากขึ้น แต่เพราะได้จับราวบันไดไว้จึงไม่ทำให้หลงทิศทาง จนมาถึงกลางทางก็เกิดการเปลี่ยนทิศเดินอีกครั้ง และเมื่อเดินเลี้ยวไปอีกทาง พวกเขาก็ยังต้องมุ่งหน้าเดินลงต่อไปอีก
หลังจากที่รู้สึกว่าเดินผ่านความลึกมาได้หลายสิบเมตร ในที่สุดก็เดินมาถึงจุดล่างสุดเสียที
แต่บริเวณตรงหน้ากลับมีประตูเหล็กหนาตั้งตระหง่านอยู่ ดูแล้วเหล็กนี้จะมีความแข็งแกร่งกว่าเหล็กที่ใช้ในการทำประตูตู้นิรภัยทั่วไปเสียอีก
ดูเหมือนว่าตระกูลโจวจะหวาดกลัวและรอบคอบเกินไปแล้ว
ทางด้านโจวฟ่างคลำไปมาต
