“รีบไป！”
เมื่อเฉินเฟิงพูดจบ เขาก็ไม่อาจควบคุมตัวเองได้อีก ทั้งยังมุ่งหน้าตรงไปยังเฟิ่งซีอีกต่างหาก
เฟิ่งซีที่เห็นอย่างนั้นจึงกรีดร้องออกมาด้วยหวาดกลัว พร้อมกับหลับตาลงอย่างสิ้นหวัง
แต่แล้วก็มีดาบเล่มหนึ่งเข้ามาขวางหน้าเฉินเฟิงเอาไว้ เขาตวาดมือตบลงไปบนดาบเล่มนั้น จนเจ้าของดาบนั้นถอยหลังไปหลายก้าว และในเวลาเดียวกันเฉินเฟิงก็ถูกสกัดเอาไว้
ยังไม่ทันที่เฉินเฟิงจะเข้าไปอีกครั้ง ดาบจำนวนห้าหกเล่มก็ทะยานเข้ามาใส่เขาอีกครั้ง พร้อมกับปิดทางของเฉินเฟิงเอาไว้
และเมื่อมีเหยื่อรายใหม่เข้ามา เฉินเฟิงก็ลืมความคิดที่จะไปจัดการกับเฟิ่งซีไปโดยปริยาย ก่อนจะเข้าไปต่อสู้กับคนห้าหกคนนั้น
อย่างไรก็ตาม แม้ว่าเขาจะใช้วิธีย้อนพลังเพื่อเสริมกำลัง แต่เพราะตอนนี้เฉินเฟิงตัวคนเดียว ต่อให้เขาจะทุ่มกำลังมากแค่ไหน สุดท้ายก็ไม่สามารถหลุดหนีจากการถูกควบคุมอยู่ดี
เขากรีดร้องคำรามออกมาราวกับสัตว์ร้ายที่ถูกกักขังเอาไว้ในกรงเหล็ก แต่ไม่ว่าจะดิ้นรนอย่างไรก็ไม่สามารถหลุดพ้นไปจากกรงเหล็กนี้ได้สักที
ตอนนี้เวลาของเฉินเฟิงเหลือไม่ถึงครึ่งชั่วโมงแล้ว อีกทั้งคนที่ถือดาบเหล่านั้นก็ล้วนเป็นคนของตระกูลเชียนทั้งนั้น ซึ่งเมื่อพวกเขาได้เห็นเฉินเฟิงลงมือโดยไม่สนใจอะไรแบบนี้ ถึงแม้ว่าจะไม่ได้มีเจตนาทำร้ายเฉินเฟิงแต่พวกเขาก็ไม่มีทางเลือกอื่น
หลังจากที่เฟิ่งซีหลุดพ้นจากอันตราย ในที่สุดเธอก็ทำจิตใจให้สงบได้เสียที เธอที่เห็นเหตุการณ์ก็กลัวว
