และด้วยความที่หลงหลินเป็นคนมีนิสัยเย็นชาอยู่แล้ว แม้ว่าเชียนชิวจะพยายามพูดคุยกับเธอมากกว่าสิบประโยค แต่เธอกลับแทบจะไม่ได้ตอบกลับเขาเลยแม้แต่คำเดียว ส่วนทางด้านเฟิ่งซีที่เป็นเพราะเรื่องของพิษหนาวจึงทำให้อารมณ์ไม่ค่อยดีมากนัก ทำให้นอกจากการตอบสนองบางครั้งในตอนที่พูดคุยกับเฉินเฟิงแล้ว เธอก็ไม่ยอมพูดคุยกับคนอื่นเลย
“ตระกูลเชียนนั้นมีอำนาจใหญ่โตมาก ยิ่งโดยเฉพาะในทะเลทรายนี้ก็ยิ่งหาที่เปรียบไม่ได้เลย การใช้อำนาจของเหล่าตระกูลน้อยใหญ่ในทะเลทรายแห่งนี้ล้วนต้องคอยว่าตามทิศทางอำนาจของตระกูลเชียนของเราทั้งนั้น ……”
“ถ้าหากพูดถึงรุ่นนี้ของตระกูลเชียนแล้ว นอกจากคนที่นอนไม่ลืมตาคนนั้นแล้ว ก็เป็นผมเชียนชิวคนนี้เอง ……”
เขาเอาแต่พูดจาโอ้อวดอยู่ตรงนั้น ในขณะที่สองพี่น้องตระกูลฉางไม่ได้แสดงท่าทีใดๆ ออกมาเลย แต่นั่นกลับทำให้เขาเข้าใจว่าพวกเธอสองคนฟังแล้วเกิดความทึ่งในตัวเขาจนต้องชื่นชมเขาไปเสียอย่างนั้น
จะมีก็เพียงแต่เฉินเฟิงที่กำลังจ้องมองเขาด้วยความเย้ยหยันเท่านั้น แต่เพราะเดิมทีเขาไม่ได้สนใจในตัวเฉินเฟิงอยู่แล้ว จึงทำให้เขาไม่ทันได้สังเกตสีหน้าของเฉินเฟิงที่แสดงออกมาในตอนนี้
และเมื่อทั้งหมดเดินมาถึงด้านนอกห้องรักษาตัวของนายท่านเชียน หลงหลิงก็พูดขึ้นมา ： “คุณไม่จำเป็นต้องตามเข้าไป ในขณะที่พวกเราสองพี่น้องทำการรักษา ไม่สะดวกให้คนนอกเข้าไปดู”
แน่นอนว่านั่นทำให้เชียนชิวผิดหวังไม่น้อย แต่เขาก็ทำอะไรไม่ได
