ระหว่างที่เดินขึ้นบันได เฟิ่งซีก็ถามเฉินเฟิงด้วยเสียงเบาๆว่า “คุณรู้จักบ้านตระกูลเชียนด้วยเหรอ?”
เฉินเฟิงแบกกระเป๋ายาไว้ข้างหลัง เดินตามหลังไปทีละก้าว เมื่อเฟิ่งซีถาม เขาก็ตอบด้วยเสียงเบาๆว่า“หลังจากออกมาจากบ้านเขาแล้วก็เกิดเรื่องวุ่นวายขึ้นเลย จากนั้นก็ไปอยู่ที่พวกคุณไง?”
เฟิ่งซีพูดด้วยความอยากรู้ว่า “งั้นจะเป็นพวกเขาหรือเปล่าที่ทำร้ายคุณ? ที่นี่ดูแล้วใหญ่โตขนาดนี้ ดูก็รู้ว่าไม่ใช่เป็นพวกคนใจบุญมีเมตตาอะไรหรอก”
เฉินเฟิงยิ้มเจื่อนๆ ความคิดของเฟิ่งซีนั้นเขาคงตามไม่ทัน ถ้าบอกว่าที่นี่ใหญ่โตละก็ งั้นคาดว่าตัวเขาก็คงเป็นคนเลวแล้วล่ะ
แต่ว่ามาคิดดูตอนแรกหลงหลินก็เห็นเขาเป็นคนร้ายเหมือนกัน
“อย่าพูดซี้ซั้วไป ถ้าให้พวกเขาได้ยินคุณก็จะลำบากนะ”
ทุกคนก็เดินเข้าไปข้างใน เชียนสวนยี่ เดิมทีอยากให้ไปพักที่ห้องโถงก่อนแล้วเรื่องอื่นค่อยว่ากันทีหลัง แต่หลงหลินกลับบอกว่า “ไปดูคนป่วยก่อนสำคัญกว่า เรื่องอื่นค่อยว่ากันทีหลัง”
ถึงแม้เชียนสวยยี่รู้สึกจะเสียมารยาทไปหน่อย แต่ในใจก็ย่อมอยากจะให้รีบรักษาโรคให้หายดีก่อน อีกทั้งหลงหลินก็พูดเช่นนี้แล้ว เขาจึงพาพี่น้องสองสาวตระกูลฉางและเฉินเฟิงเข้าไปลานบ้านด้านหลัง
ยังไม่ทันเข้าไปในห้อง สวนนอกบ้านก็ส่งกลิ่นสมุนไพรโชยมา หลงหลินถามด้วยความสงสัยว่า“รากภูเขา ดอกเชียนเตี่ย มะเขือม่วง เห็ดหลินจือหอม สมุนไพรพวกนี้สามารถช่วยบำรุงชี่ของหัวใจที่ติดขัดได้ หรือว่านายท่านตอนนี
