ภายในห้องใต้ดินที่มืดมิด บริเวณรอบๆไม่มีแสงสว่างอะไรเลย อากาศภายในคละคลุ้งไปด้วยกลิ่นเหม็นอับที่ไม่ได้เห็นแสงตะวันมานับแรมปี
หนูตัวหนึ่งกำลังขบเคี้ยวอะไรอยู่ ทันใดนั้นประตูไม้ที่ขัดสีกันเกิดเสียงดังแสบแก้วหูขึ้น ทำให้มันตกใจวิ่งหนีไป
หลังจากที่ประตูไม้เปิดออกแล้ว มีคนเปิดสวิตซ์ไฟตรงมุมผนังห้อง หลอดไฟทังสเตนที่แสงไฟสลัวดวงหนึ่งแขวนอยู่ตรงกลางห้องใต้ดิน แค่ต้องการให้คนสามารถมองเห็นได้เท่านั้น เพียงแต่เห็นไม่ชัดเจน
เฉินเฟิงถูกมัดไว้ นั่งอยู่บนเก้าอี้ที่มีเพียงตัวเดียวภายในห้องใต้ดินนี้ บนศีรษะก็คือหลอดไฟที่เพิ่งเปิดสว่างไว้ ศีรษะของเขาก็ยังห้อยตกลงมา ดูเหมือนยังกำลังสลบอยู่
คนที่เข้ามานั้นใส่เสื้อคลุมทั้งตัว ปิดบังร่างกายทุกส่วนไว้ จึงดูไม่ออกว่าเป็นผู้ชายหรือผู้หญิง จะอ้วนหรือผอม
เขาเดินมาถึงตรงหน้าเฉินเฟิง แล้วเอาอะไรบางอย่างใส่ไว้ตรงจมูกของเฉินเฟิง ผ่านไปสักพัก เฉินเฟิงก็ค่อยๆตื่นขึ้นมา แต่ว่าศีรษะรู้สึกจะปวดร้าวอย่างรุนแรง
เมื่อรอให้เฉินเฟิงฟื้นขึ้นมาแล้ว คนที่ใส่เสื้อคลุมคนนั้นก็ถอยห่างออกไปหลายก้าว เพื่อรักษาระยะห่างกับเฉินเฟิงไว้
เฉินเฟิงลืมตาขึ้นมา รู้สึกว่าตัวเองถูกมัดไว้ ก็นับว่ายังสามารถควบคุมสติอารมณ์ไว้ได้ดี ดิ้นรนไปสักพักหนึ่ง รู้ว่าไม่มีทางที่จะดิ้นหลุดได้ จึงเลิกล้มความตั้งใจ
จากนั้นก็หันไปมองรอบๆด้าน เขาก็ย่อมได้เห็นไอ้คนลึกลับคนนั้นยืนอยู่ตรงหน้าเขา แต่ว่าสายตาก็ไม่ไ
