ย่างเยือกเย็นว่า “เธอจะไม่ตามแกไป แล้วเธอก็จะไม่เป็นของแกด้วย”
คุณชายตระกูลอู๋ก็ชี้ไปยังรถเข็นกับข้าวในมือของเชียนหนิง แล้วพูดอย่างราบเรียบว่า “ฉันไม่อยากจะขัดแย้งกับคนของตระกูลเชียน วางรถเข็นลง แกก็ไปได้แล้ว”
แต่มือที่จับรถเข็นกับข้าวของเชียนหนิงก็ยังจับไว้แน่น ไม่มีวี่แววที่จะปล่อยมือลงแม้แต่นิดเดียว
คุณชายตระกูลอู๋ก็พูดอีกครั้งหนึ่งว่า “งั้นก็อย่ามาโทษว่าฉันลงมือล่ะ”
พูดจบ ชั่วพริบตาเดียวเขาก็มาถึงตรงหน้าเชียนหนิงแล้ว มือข้างหนึ่งก็ไปจับข้อมือของเชียนหนิงไว้ เพื่อจะให้เขาปล่อยมือออก
เชียนหนิงก็รีบยกมือขึ้นปกป้อง ด้วยท่าทางที่มีความไวเช่นกัน ปัดมือที่ยื่นเข้ามาของฝ่ายตงข้ามออกไป พร้อมกับเตะออกไปหนึ่งที คิดที่จะบีบให้ฝ่ายตรงข้ามถอยร่นออกไป
ทั้งสองคนใช้เวลาสั้นๆเพียงไม่กี่อึดใจก็ปล่อยหมัดชกไปไม่ต่ำกว่าสิบกระบวนท่าแล้ว ต่างฝ่ายต่าต่างทำอะไรอีกฝ่ายหนึ่งไม่ได้เลย
พละกำลังของของคุณชายตระกูลอู๋น่าจะอยู่เพียงแค่หั้วจิ้งชั้นสุด ไม่แตกต่างอะไรกับเชียนหนิงไปมากนัก
เมื่อไม่ได้ดั่งที่คาดหมายเขาได้แต่ถอยหลังออกไปเอง หลังจากถอยออกไปเจ็ดแปดก้าว แล้วพูดว่า “สมแล้วที่เป็นคนที่ตระกูลเชียนหมายมั่นปั้นมือให้เป็นปรมาจารย์ในรอบร้อยปีที่ผ่านมา ถึงแม้อายุเพียงเท่านี้ ก็สามารถเข้าถึงระดับชั้นสุดแล้ว ฉันกลับนึกไม่ถึงเลยว่าจะเป็นแกที่คิดจะพาคู่หมั้นสาวของฉันหนีไป”
ฐานะของเชียนหนิงไม่ยากที่จะเดาออกมาได้ ด้วย
