เชียนหนิงจะปฏิเสธเฉินเฟิงเช่นนี้
“งั้นแกก็ไปทำเลยสิ ฉันจะไม่ห้ามแกอีกแล้ว รอให้แกกับเธอต้องตายอยู่ที่นี่ หรือไม่ก็อาจจะต้องถูกกักขังไปชั่วชีวิต อีกทั้งยังต้องมองดูอีกฝ่ายหนึ่งทนทุกข์ลำบากมากกว่าเดิม ถึงเวลานั้น แกจะนึกเสียใจกับการกระทำที่เกิดขึ้นในวันนี้ก็คงสายเกินไปแล้ว”
เฉินเฟิงพูดด้วยความโมโห คิดอยากจะพูดดีๆด้วยแล้ว แต่ว่าเชียนหนิงดูเหมือนฟังอะไรไม่เข้าหูแล้ว
แต่นี่กลับทำให้เชียนหนิงรู้สึกสงบเยือกเย็นลงบ้างแล้ว เขารู้ว่าคำพูดของเฉินเฟิงมีความเป็นไปได้ที่จะกลายเป็นเรื่องจริง ความเจ็บปวดที่ตกตะกอนอยู่ภายใต้ก้นบึ้งของหัวใจนั้น มันช่างห่างไกลกับความเป็นจริงเสียเหลือเกิน
เขากำหมัดไว้แน่น ขบกัดฟันไว้แน่น กล้ามเนื้อบนใบหน้าก็เกร็งแน่นขึ้น ภายในร่างกายคล้ายกับมีพลังบางอย่างที่รอการปลดปล่อยออกมา แต่ไม่รู้ว่าจะระบายออกมาทางไหนดี
เฉินเฟิงก็รู้สึกเห็นใจในความเจ็บปวดของเขา คิดแล้วก็พูดว่า “นั่งลงก่อนนะ งานนี้ฉันก็จะทุ่มสุดตัวช่วยเลย มันก็แค่พาคนคนหนึ่งหนีไปเท่านั้นเอง เรื่องนี้ฉันพอมีประสบการณ์บ้าง ไม่แน่พวกเราอาจจะคิดแผนการที่ดีออกมาก็ได้นะ”
เมื่อถูกเฉินเฟิงฉุดลากกลับมา เชียนหนิงก็ได้แต่กลับมานั่งที่เดิมของตัวเอง
“ขั้นแรก พวกเราจำเป็นจะต้องรู้ว่าเธออยู่ที่ไหน แล้วจะมีคนคอยเฝ้าดูอยู่เท่าไหร่ ขั้นต่อมาก็คือเส้นทางหลบหนีที่ต้องวางแผน………”
เมื่อถึงเวลาตอนบ่าย ก็มีแขกเหรื่อทยอยกันเข้ามาร่วมงาน แต
