ไม่อยากจะช่วยหรอกนะ แต่มันไม่สามารถช่วยได้จริงๆ”
เฉินเฟิงกลับนึกไม่ถึง เขาถามว่า “หรือว่าตระกูลเชียนก็เกรงกลัวหมาป่าทะเลทรายนี้ด้วยเหรอ?”
เชียนสวนยี่พูดด้วยรอยยิ้มว่า “คุณท่านก็ไม่จำเป็นต้องใช้วิธียั่วยุเช่นนี้หรอก ตระกูลเชียนพวกเรากับหมาป่าทะเลทรายต่างฝ่ายต่างก็มีอิทธิพลในทะเลทรายแห่งนี้ ที่ผ่านมาก็ไม่เคยข้องแวะก้าวก่ายซึ่งกันและกันอยู่แล้ว จึงไม่มีความจำเป็นที่จะต้องไปยุ่งเกี่ยวกับพวกเขาเลย”
เฉินเฟิงพูดว่า “เพียงแค่ข่าวสารชิ้นเดียวก็ไม่ได้เลยเหรอ? ถ้าหากเขารู้ความจริงแล้ว คุณสามารถที่จะโยนมาให้ผมรับไปคนเดียวได้เลย”
เชียนสวนยี่พูดว่า “คุณท่านครับ ผมก็พูดไปแล้ว เรื่องนี้เป็นเรื่องที่ช่วยไม่ได้จริงๆ”
เฉินเฟิงผิดหวังบ้างเล็กน้อย เดิมทีเขาน่าจะหาซื้อข่าวคราวนี้ได้ เขาก็ยังเชื่อว่าในโลกนี้ไม่มีใครยอมที่จะปฏิเสธเงินตราได้ทั้งนั้น แต่นึกไม่ถึงว่าตระกูลเชียนกลับปฏิเสธอย่างสิ้นเชิง
ส่วนตอนนี้เชียนสวนยี่ก็พูดอีกว่า “ถึงแม้ไม่รู้ว่าคุณท่านมีบุญคุณความแค้นอะไรกับตู๋กูหยุนคนนี้ก็ตาม แต่ว่าสวนยี่ก็อยากจะขอเตือนคุณท่านว่า ในเขตบริเวณทะเลทรายทางเหนือนี้ ข้อห้ามที่ควรจะหลีกเลี่ยงที่สุดก็คืออย่าไปมีเรื่องกับหมาป่าทะเลทรายเป็นดีที่สุด หากเป็นเหยื่อที่พวกเขาจ้องไล่ล่าแล้ว ไม่มีทางที่จะหลุดรอดไปได้เลย”
เฉินเฟิงสามารถรับรู้ได้ถึงความจริงจังของเชียนสวนยี่
