เมื่อเห็นท่าทางตื่นตระหนกของเธอ สีหน้าของซียงหลันก็ดูเคร่งขรึมขึ้นมาทันทีราวกับว่าเธอคาดเดาได้ถูกต้องแล้ว
แต่ในตอนที่อีกฝ่ายกำลังจะอุทานออกมา เซียงหลันก็ยิ้มออกมาเสียอย่างนั้น
“ถ้าหากเป็นหมาป่าทะเลทรายจริงๆ ฉันคงจะไม่กล้ามาซ่อนตัวอยู่ที่นี่กับเธอแล้ว ฉันคงจะไปหาที่ตายตั้งแต่เนิ่นๆ ยังจะง่ายกว่าอีก และต่อให้ฉันจะมีความกล้าหาญมากมายแค่ไหนก็ไม่กล้าที่จะไปหาเรื่อง หมาป่าทะเลทราย หรอกนะ”
เมื่อได้ยินแบบนั้นหญิงสาวจึงรู้สึกโล่งอกไปที แต่ทันใดนั้นเธอกลับมองเซียงหลันด้วยความโกรธ
“ฉันใจดีให้ที่ซ่อนตัวกับเธอ แต่เธอกลับโกหกฉันอย่างนี้อีก”
ทางเซียงหลันจึงรีบกล่าวขอโทษในทันที： “เอาหน่ะ ฉันสำนึกผิดแล้ว ฉันจะซื้อเสื้อผ้าคอลเล็คชั่นใหม่ล่าสุดของฤดูกาลนี้ให้เธอดีหรือเปล่า”
เมื่อได้ยินอย่างนั้นสีหน้าของหญิงสาวก็ค่อยๆ คลายลง
แต่ว่าเซียงหลันกลับพูดอีกครั้ง： “คนที่ไปบาดหมางครั้งนี้ถึงแม้จะไม่ใช่ หมาป่าทะเลทราย แต่ก็เป็นคนที่ยากจะรับมือด้วย เธอรู้จัก กระเรียนพันลี้หรือเปล่า？”
หญิงสาวอุทานด้วยความตระหนก： “เธอไปมีเรื่องบาดหมางกับเขาได้ยังไง เขาขึ้นชื่อเรื่องความโหดเหี้ยมอำมหิตเลยนะ ได้ยินมาว่าคนที่ตายด้วยฝีมือของเขานั้นไม่มีใครที่มีสภาพศพสมบูรณ์เลยสักคน”
เซียงหลันพูดอย่างหนักใจ： “ฉันเองก็เหมือนถูกผีเข้านั่นแหละ อันที่จริงฉันไม่ควรไปต้องการลูกเหยียนหยุนในมือลูกสาวของเขา และเรื่องนี้ทำเอาทั้งคนนอกคนในก็ไม่เห
