หาศาลเลยทีเดียว และคนที่ยืนอยู่นอกประตูก็คือตู๋กูหยุนที่เพิ่งจะลดเท้าลงไปนั่นเอง
แววตาอันมืดมนและสีหน้าแสนเย็นชาของเขากำลังจ้องมองไปยังเซียงหลันที่กำลังอยู่บนโซฟาพร้อมท่าทีนิ่งสงบด้วยความไม่พึงพอใจมากนัก
และในตอนนั้นเองที่เซียงหลันเป็นฝ่ายเริ่มพูดขึ้นมาก่อน： “นี่คุณไม่อยากรู้หรอว่า ลูกเหยียนหยุนอยู่ที่ไหนงั้นหรอคะ？”
“หลังจากที่ฆ่าคุณแล้วจะก็จะรู้เอง คุณสามารถตายได้อย่างวางใจได้เลย”
เซียงหลันตะโกนเสียงดัง： “ฉันเอามันซ่อนไว้ในสถานที่ที่มีแค่ฉันคนเดียวที่รู้เท่านั้น หากฆ่าฉัน คุณก็จะไม่มีทางได้เจอมันอีก”
แต่ถึงอย่างนั้นดูเหมือนว่าตู๋กูหยุนจะไม่ได้สนใจเลย เขาเริ่มขยับเท้าแล้วกระโจนเข้าไปหาเซียงหลันอย่างรวดเร็ว ก่อนจะใช้ฝ่ามือจับหัวของเซียงหลันเอาไว้แล้วโยนเธอออกจากโซฟาก่อนที่จะกระแทกไปบนพื้นอย่างรุนแรง
เซียงหลันไม่มีแม้แต่โอกาสในการเอาคืนเลย เพราะความแตกต่างของพละกำลังนั้นมากเกินไป ตอนนี้เธออยากจะพยุงตัวเองให้ลุกขึ้นแต่ทว่ากลับรู้สึกเหมือนอวัยวะบนร่างกายจะไม่ใช่ของเธออีกต่อไปแล้ว เธอเจ็บปวดอย่างหนักจนอยากจะหมดสติไปเสีย
“ในเมื่อเธอกล้าที่จะมาเล่นกับฉัน อย่างนั้นนี่ก็จะเป็นจุดจบของเธอ” ตู๋กูหยุนเดินตรงไปยังเซียงหลันด้วยสีหน้าอำมหิต ราวกับว่าจะเอาชีวิตเธอในกระบวนท่าต่อไป
