หน้าของอีกฝ่าย ชายคนนั้นกลับจำเขาได้ก่อนซะแล้ว
“เป็นคุณนี่เอง” ชายคนนั้นมองมายังเฉินเฟิงด้วยความประหลาด
จากนั้นเฉินเฟิงจึงค่อยมองกลับไปด้วยความสงสัย
ปรากฏว่าเป็นคนที่เขารู้จักจริงๆ นกกระเรียนพันลี้ตู๋กูหยุน แต่คิดไม่ถึงเลยว่าจะได้มาเจอเขาที่นี่ได้
เฉินเฟิงพูดออกมาด้วยรอยยิ้ม： “คุณก็รู้นี่ว่าคนที่เข้ามาทางหน้าต่างล้วนเป็นโจรกันทั้งนั้น เป็นคนดีๆ ไม่ชอบกลับชอบทำตัวเป็นโจร คุณบ้าไปแล้วหรือเปล่า ”
ตู๋กูหยุนเองก็เหมือนจะคิดไม่ถึงเหมือนกันว่าประโยคแรกที่เฉินเฟิงพูดกับเขาจะเป็นคำพูดที่น่าเบื่อแบบนี้ แต่เขาก็เพียงตอบกลับ
： “ฮ่าฮ่า คิดไม่ถึงจริงๆ ว่าคุณจะมาอยู่ที่นี่ วันนั้นคุณบีบบังคับให้ผมต้องหนีไป วันนี้ผมจะทำให้คุณได้รู้ว่าผมนั้นเก่งกาจขนาดไหน ”
เขาพูดจบก็กระโจนเข้าไปโดยไม่สนใจอะไรทั้งสิ้น
เฉินเฟิงขยับตัวหลบฝ่ามือนั้น พร้อมกับสะบัดผ้าห่ม ก่อนจะกระโดดไปยืนอยู่ข้างเตียง เพราะก่อนที่จะนอนเขาได้ถอดเสื้อผ้าออกจนบนเรือนร่างของเขาเหลือเพียงแค่กางเกงชั้นในตัวเดียวเท่านั้น ถึงแม้จะมีผู้หญิงอยู่ในเหตุการณ์ แต่คิดแล้วเหมือนว่าเธอคงจะไม่ถือสาเรื่องพวกนี้
“หึ ผู้หญิงคนนั้นไปอยู่ไหนแล้ว？”
อยู่ๆ ตู๋กูหยุนก็นึกบางอย่างขึ้นมาได้ ก่อนที่เขาจะหันไปถามเฉินเฟิง
เฉินเฟิงเข้าใจได้ทันทีเลยว่าเขากำลังพูดถึงชิงจือ เขาจึงได้เพียงยิ้มออกมา ： “จะให้ผมไปเรียกเธอ หรือว่าจะให้พวกเราต่อสู้กันให้เสียงดังสักหน่อยดีล่ะ แบ
