ถึงแม้ความทรงจำของอีกฝ่ายจะเลือนราง แต่เฉินเฟิงก็ยังคงเดินทางมาแถวนี้ตามคำบอกเล่าของเธอ
ที่นี่มีคฤหาสน์ขนาดใหญ่หลังหนึ่งตั้งตระหง่านอยู่ ซึ่งว่ากันว่าที่นี่เป็นพื้นที่ส่วนบุคคล เขายืนมองอยู่ริมริ้ว และในทุกระยะห่างจะมีกล้องวงจรปิดคอยสอดส่อง
และในตอนที่ยืนอยู่ริมรั้ว เฉินเฟิงก็ได้เห็นเฮลิคอปเตอร์ลำหนึ่งจอดอยู่ตรงลานจอด ซึ่งเหมือนว่าทุกอย่างกำลังนิ่งสงบอย่างมาก ในขณะที่ข้างๆ นั้นยังมีรถหรูอีกหลายคันจอดอยู่เช่นกัน
บริเวณนี้เหมือนจะไม่มีคนอยู่ เฉินเฟิงจึงใช้เวลานานกว่าจะหาประตูทางเข้าของคฤหาสน์แห่งนี้ได้
และแน่นอนว่าเข้าไม่สามารถเดินเข้าไปด้านในได้อย่างสุ่มสี่สุ่มห้า เพราะทันทีที่เดินไปถึงประตูก็มี รปภ.คนหนึ่งเข้ามาขวางทางเขาเอาไว้ซะแล้ว
ตอนนี้เฉินเฟิงร้อนรนเรื่องความปลอดภัยของหลี่จื่อเยว่ ต่อให้จะถูกอีกฝ่ายขวางทางเอาไว้ เขาก็ไม่ได้สนใจอะไรทั้งสิ้น
“หยุด ที่นี่เป็นพื้นที่ส่วนบุคคล”
เฉินเฟิงไม่ได้สนใจเขา ก่อนจะเดินตรงไปยังเสาประตูอีกด้านหนึ่ง ก่อนจะมีคนเข้ามาขวางเขาเอาไว้อีกครั้ง
รปภ.ดึงแขนของเขาแล้วพูดว่า： “คุณเป็นใคร ถึงได้กล้ามาสร้างความวุ่นวายที่นี่ ”
เฉินเฟิงขยับหลังสะบัดเขาออก ชายคนนั้นก็ถูกกระเด็นออกไปอีกทางทันที ตอนนี้เขาโมโหขึ้นมา พลางตะโกนร้องเรียกคนอื่น
เพียงครู่เดียวก็มี รปภ.อีกสามสี่คนเดินออกมาจากห้องรักษาความปลอดภัย โดยในมือถือกระบองเอาไว้อีกด้วย
“เกิดเรื่องอะไรขึ้น？” หนึ่
