ไม่รู้จักเธอเลยสักนิด
“วิชาต่อสู้ของเขาแข็งแกร่งมาก ไม่ถึงร้อยกระบวนท่าคุณต้องแพ้แน่นอน ”
หญิงสาวพูดประโยคนี้ให้กับชายที่สวมชุดรัดกุม (ชุดจิ้นจวง) คนนั้น แต่ทว่าอีกฝ่ายกลับไม่เห็นด้วย พลางมองมายังเฉินเฟิงด้วยความเย็นชาเท่านั้น
แต่หญิงสาวกลับไม่ได้สนใจอะไรก่อนจะหันไปพูดกับเฉินเฟิง： “ไม่ทราบว่าทำไมคุณชายท่านนี้ถึงมายังหอจิ่วโหยวของพวกเราได้คะ ดูเหมือนว่าที่นี่จะไม่ได้เชื้อเชิญคุณชายนะคะ ”
เฉินเฟิงไม่อยากจะไปสนใจว่าที่นี่คือที่ไหน จะเป็นหอจิ่วโหยวหรือตึกปาเป่าก็ช่าง เขามาที่นี่ก็เพื่อช่วยคนเท่านั้น
“ส่งคนออกมาเดี๋ยวนี้ หรือจะให้ผมเข้าไปหาเอง ”
เมื่อได้ยินประโยคนั้น ชายสวมชุดรัดกุม (ชุดจิ้นจวง) คนนั้นก็ตอกกลับด้วยความเดือดดาลทันที ： “ถ้าหากว่าคุณอยากจะต่อสู้ ผมจะเป็นคู่มือให้ ”
แต่หญิงสาวกลับกล่าวห้ามเอาไว้เสียก่อน： “หลินเฉิงจื้อ แกอยากลิ้มรสกฎสำนักงั้นหรอ？”
และเหมือนว่าพอได้ยินคำว่ากฎสำนักสองคำนี้ หลินเฉิงจื้อถึงยอมถอยหลังออกไปด้วยความขุ่นเคือง จากนั้นหญิงสาวคนนั้นถึงค่อยหันมาพูดด้วยรอยยิ้มกับเฉินเฟิงอีกครั้ง ： “ ถ้าหากคุณมาที่นี่เพื่อตามหาคน อย่างนั้นก็ตกลงกันได้ง่ายหน่อย เพียงแต่ว่าการเข้ามาก่อเรื่องแบบนี้ของคุณมันดูไม่ค่อยสมเหตุสมผลเท่าไหร่เลยนะคะ คุณจะเข้าไปนั่งด้านในก่อนหรือเปล่าคะ ฉันจะช่วยไปถามให้กับคุณ ”
ที่จริงเฉินเฟิงเองก็ไม่รู้ว่าใช่ที่นี่หรือเปล่า แต่ในเมื่อมาถึงที่นี่แล้ว
