ต่ว่าตอนนี้เขาทำได้เพียงต้องเชื่อเท่านั้น ก่อนจะกล่าวต่อ： “เธอถูกพวกคุณเอาตัวไปเมื่อคืนนี้”
หญิงสาวยังคงตอบกลับด้วยรอยยิ้มจางๆ ดังเดิม： “ถ้าอย่างนั้นคุณรอสักครู่นะคะ ฉันจะเข้าไปดูให้คุณก่อน ถ้าหากว่ามาถึงที่นี่แล้ว ฉันจะพาตัวเธอออกมาให้คุณทันที แต่หากลองคำนวณเวลาดูแล้วบางทีอาจจะยังมาไม่ถึง ซึ่งนั่นแสดงว่าคุณจะต้องรอจนถึงช่วงเย็นถึงจะได้เจอนะคะ ”
แน่นอนว่าเฉินเฟิงไม่ยินยอมที่จะถูกพวกเขาถ่วงเวลา จึงรีบถามกลับทันที： “ถ้าหากเธอยังมาไม่ถึงที่นี่ แล้วตอนนี้อยู่ที่ไหน？”
หญิงสาวตอบกลับอย่างไม่แน่ใจ： “เรื่องนี้ฉันเองก็ไม่ค่อยแน่ใจเท่าไหร่ ยังไงซะก็เป็นเรื่องที่อีกไม่นานก็จะต้องเกิดขึ้น แต่คุณวางใจได้ คนพวกนั้นไม่มีทางแตะต้องของของพวกเราอยู่แล้ว ”
เมื่อได้ยินอีกฝ่ายพูดเหมือนที่ดีลี่จื่อเยว่เป็นสินค้าชิ้นหนึ่งอย่างนั้น ในใจของเฉินเฟิงก็โกรธเคืองขึ้นมา แต่เขาก็พยายามทำให้ตัวเองอดทนเอาไว้จนได้
ก่อนที่เขาจะพูดต่อ： “หวังว่าคุณจะไม่โกหกผม”
หญิงสาวยิ้มให้กับเฉินเฟิงก่อนจะเดินออกจากห้องไป
ตอนนี้ก็เหลือหลินเฉิงจื้อที่ยืนอยู่อีกมุมหนึ่งเท่านั้น และเพียงไม่นานก็มีสาวใช้นำน้ำและชาเข้ามาเสิร์ฟ เมื่อมองดูไอร้อนที่อบอวลออกมา พร้อมกับถ้วยชาที่มีใบชาอยู่ด้านใน เขาก็ไม่แม้แต่ที่จะแตะต้องมันเลย เขาระมัดระวังตัวอย่างมาก เพราะสำหรับความเจ้าเล่ห์เพทุบายของคนกลุ่มนี้แล้ว เขาไม่กล้าที่จะประมาทเลยแม้แต่น้อย
แต่เมื่อ
