นพวกนี้ คุณไปเอามาจากไหนหรอครับ ？”
“ก็ไปเอามาจากโรงเลื่อยไม้ใกล้ๆ ที่นี่แหละ มีอะไรหรือเปล่า เรื่องที่นี่ไม่ใช่พวกคุณที่เป็นคนจัดขึ้นมาเองหรอกหรอ？”
เฉินเฟิงไม่ได้พูดตอบใดๆ เพียงแต่ส่งเสียง” อืม” ออกมาคำเดียว เพื่อเป็นการยอมรับ
แต่ถึงยังไงเรื่องพวกนี้ก็ไม่ได้เกี่ยวข้องกับเขาอยู่แล้ว
เมื่อฟืนถูกขนไปยังกลางทุ่ง ชายคนนั้นก็เฝ้ารอจนถึงเวลาหกโมงเย็นถึงค่อยราดน้ำมันลงไปก่อนจะจุดไฟขึ้นมา
ทว่าเขากลับไม่ได้อยู่ที่นี่ต่อเหมือนกับคนอื่นๆ เพราะหลังจากที่เขาจุดไฟเรียบร้อยก็จากไป
และหลังจากนั้นกลุ่มคนที่อยู่ที่นี่ก็เริ่มครึกครื้นขึ้นมา ทางด้านหลี่จื่อเยว่ยังคงมีการตอบสนองเหมือนที่เคยเป็น เฉินเฟิงจึงทำได้เพียงต้องเข้าไปในนั้นกับเธออีกครั้งอย่างเลี่ยงไม่ได้เท่านั้น
หลังจากที่ผ่านประสบการณ์มาถึงสองครั้ง เฉินเฟิงจึงคิดว่าความเป็นไปได้ของสาเหตุที่ทำให้หมดสติไปนั้นคือกลิ่นที่ถูกปล่อยออกมาหลังจากนั้น
แต่ว่าเขายังคงไม่รู้ว่าเป็นเพราะอะไร กระทั่งเขาได้สูดกลิ่นนั้นเข้าไป เขาก็หลงระเริงไปกับความบ้าคลั่งนั้นอย่างไม่ทันได้ตั้งตัวซะแล้ว
แต่ถึงอย่างนั้นเขากลับรู้สึกว่าก่อนหน้านี้ยังไม่มีจุดไหนที่ดูน่าสงสัยเลย จนเขาคิดว่าตัวเองได้สติคืนมาแล้ว แต่สุดท้ายกลับกลายเป็นว่าเขายังคงหมดสติอยู่ตรงนั้นอยู่ดี
เมื่อคิดยังไงก็ไม่เข้าใจสักที เฉินเฟิงจึงทำได้เพียงแต่ต้องกลับไปวิเคราะห์อีกรอบเท่านั้น บางทีอาจจะมีบทสรุปที่ต่างไป
