งไม่มีใครรู้อย่างแน่ชัด”
เฉินเฟิงรู้สึกดีใจเป็นอย่างมาก บางทีคงเป็นเพราะพวกเขาค้นพบความจริงแล้วถึงได้ชิงลงมือแบบนั้น ทว่าเขาไม่รู้เท่านั้นว่าทำไมลูกชายของกษัตริย์ภาคตะวันออกเฉียงเหนือถึงต้องมาทำร้ายเขา และไม่รู้ด้วยว่าหลังจากที่เขาออกไปจากที่นี่แล้ว มหาปรมาจารย์คนนั้นยังจะมาตามไล่ล่าเขาอีกด้วยหรือเปล่า
เขาไม่กล้าที่จะเสี่ยง เพราะความร้ายกาจของมหาปรมาจารย์คนนั้นยังฝังลึกอยู่ในความทรงจำของเขาไม่หาย
ถึงจะเป็นแบบนั้นตอนนี้เขากลับรู้สึกสดชื่นขึ้นมา และยิ่งเมื่อมองดูชายร่างใหญ่ที่ใบหน้าเต็มไปด้วยหนวดเคราแล้วเขาก็รู้สึกสดใสมากยิ่งขึ้นไปอีก
ทว่าเมื่อเทียบกับความสุขของเฉินเฟิงแล้ว ชายร่างใหญ่ที่ไม่ได้พบกับมหาปรมาจารย์คนนั้นที่เขามาตามหา อารมณ์ของเขานั้นสิ้นหวังเป็นอย่างมาก
เฉินเฟิงที่นึกถึงคำพูดของน้าป่ายที่ว่าชิงจือจะไม่กลับมาที่นี่อีกแล้ว จึงเตรียมที่เอ่ยปากบอกเรื่องนี้ให้กับเขา ให้คราวหน้าเขาไม่ต้องกลับมาที่นี่อีก
แต่ยังไม่ทันที่เขาจะได้พูด ในป่าลึกที่อยู่ไกลออกไปกลับปรากฏร่างหนึ่งขึ้นมาซึ่งดูคล้ายคลึงกับชิงจืออย่างมาก
เขาลุกขึ้นยืนด้วยความประหลาดใจ หวังจะดูให้ชัดเจนกว่านี้ ส่วนชายร่างใหญ่ที่อยู่ข้างๆ ก็เหลียวมองตามไปด้วยเช่นกัน ก่อนที่เขาจะถามด้วยความสงสัย
“คนๆ นั้นใช่มหาปรมาจารย์คนนั้นหรือเปล่า？”
รอจนชิงจือเดินเข้ามาใกล้ เฉินเฟิงถึงได้มั่นใจว่าเป็นเธอจริงๆ
เขาคิดไม่ถึงเลยจริงๆ ว่าชิงจื
