แต่นอกจากภูเขาลูกนี้ กลับอย่างมี
มีกระบี่บินเข้ามา ตามหลังของเน่หวาเฟิง ถ้าเกิดเฉินเฟิงหันกลับมาดู ก็จะรู้ได้ทันทีว่าใครเป็นเจ้าของกระบี่เล่มนี้ นั่นเป็นกระบี่ของชิงชิว
กระบี่ยาวรวดเร็วมาก พอเห็นว่าใกล้จะไล่เน่หวาเฟิงทันแล้ว แต่เน่หวาเฟิงแค่เอามือปัดออกไป กระบี่ยาวก็เหมือนกับว่าวที่ถูกตัดเชือดจนขาด ปักลงไปบนพื้นหญ้า
“เฮิง เจ้าเองก็อยากจะสู้กับข้างั้นเหรอ?”
คำพูดนี้เขาพูดกับชิงชิวที่อยู่ไม่ไกล
ในระหว่างที่ชิงชิวเริ่มหลบหนี ชิงชิวก็ตามหลังมาโดยตลอด ส่วนเน่หวาเฟิงแม้จะรู้ว่าชิงชิวตามหลังมา แต่ชิงชิวก็ไม่ได้ทำอะไร เขาจึงไม่อยากสนใจ
แต่ตอนนี้ชิงชิวลงมือแล้ว เน่หวาเฟิงก็จะทำเป็นไม่สนใจไม่ได้แล้ว
“เฉินเฟิงกับข้าน้อยรู้จักกัน แน่นอนว่าถ้าเกิดสามารถช่วยได้ก็คงต้องช่วย แต่หลังจากที่ลงมือ ถึงได้รู้ว่าที่แท้มหาปรมาจารย์ก็สมคำร่ำลือ”
ชิงจือพูดไปพร้อมถอนหายใจ
“ในเมื่อเจ้ารู้แล้วยังไม่รีบหนีไปอีก วันนี้ข้าแค่ต้องการชีวิตของไอ้ชั่วช้าคนนั้น เรื่องอื่นข้าไม่สนใจ ถ้าเกิดเจ้ายังอยากมีชีวิตอยู่ ก็ยืนอยู่เฉยๆซะ”
ชิงชิวไม่ได้พูดอะไรอีก ระหว่างที่เขารีบเข้าไปหากระบี่ยาว ก็เก็บกระบี่ยาวเข้าฝักดาบเรียบร้อยแล้ว
แต่ระยะห่างระหว่างเขากับมหาปรมาจารย์ ก็แค่พยายามใช้วิชาของตัวเองจนถึงขีดสุด ถึงพอสามาถตามมาได้
ส่วนเฉินเฟิงที่อยู่หน้าสุด ไม่ได้สนใจการสนทนาของทั้งสองคนที่อยู่ข้างหลังแม้แต่น้อย เวลาครึ่งชั่วโมงเป็นข
